Í þessu reisu­lega húsi var hér áður fyrr starf­rækt kaup­fé­lag. Íbúðin er á annarri hæð og það er bæði hægt að taka stig­ann upp eða gamla, græna og mjög svo sjar­mer­andi lyftu sem okkur skilst að sé ein elsta lyfta lands­ins. Sólveig Andrea inn­an­húss­arki­tekt tók að sér að hanna þessa feikna­flottu íbúð í hjarta Reykja­víkur þar sem iðandi mann­lífið er beint fyrir neðan glugg­ana, Sólveig tók á móti tvíeyk­inu frá blað­inu, ásamt smekk­döm­unni sem þarna býr ásamt eig­in­manni sínum og dóttur.

Hjónin keyptu íbúð­ina vorið 2016 eftir að hafa haft auga­stað á henni í nokkurn tíma. Þau ákváðu strax að taka hana alla í gegn og fluttu svo inn rúmu ári seinna. Það er hátt til lofts og fal­legir stórir gluggar setja sterkan svip á rýmið sem er allt nýupp­gert. Það fer ekki á milli mála að þarna búa fag­ur­kerar sem hafa nef fyrir fal­legri hönnun því íbúðin er öll ofboðs­lega smekk­leg, stíll­inn er töff en samt hlý­legur og örlítið róm­an­tískur. Hlýlegt parket, krist­als­ljósakrónur, mildir brúnir tónar hér og þar, mottur, mál­verk og íburða­mikil og klass­ísk hús­gögn.

Íbúðin er öll ofboðs­lega smekk­leg, stíll­inn er töff en samt hlý­legur og örlítið róm­an­tískur.

En hvað var það sem eig­end­urnir voru að sækj­ast eftir, voru ákveðnar hug­myndir eða kröfur frá þeim?

„Já, þeir voru að sækj­ast eftir þessum svo­kall­aða loft-íbúða til­finn­ingu; rýmið opið, loftin frekar hrá og ófrá­gengnir veggirnir, það er að segja ekki púss­aðir og spartsl­aðir. Það var samt ákveðið að mála alla vegg­ina, líka þessa hráu og halda hrá­leik­anum í loft­unum og upp­runa­legu útliti glugg­ana. Glugga­kistan í eld­hús­rým­inu var svona djúp og þau vildu halda henni þannig enda mjög flott svona djúp og mikil. Eig­end­urnir vildu í raun­inni halda í allt það sem gerði íbúð­ina að iðn­að­ar­hús­næði,“ segir Sólveig og labbar með okkur um íbúð­ina.

Arkitektinn gæti vel hugsað sér að búa þarna

Ertu ánægð með útkom­una á þess­ari íbúð við Hverf­is­göt­una?

„Já, alveg svaka­lega, líka af því hús­ráð­endur eru svo rosa­lega smekk­legir. Það var svo gaman að koma þegar allt var til­búð og þau flutt inn og sjá útkom­una því það er allt svo smekk­legt hjá þeim. Þau voru mjög opin fyrir mínum hug­myndum og höfðu skoð­anir og áhuga á öllu sem þurfti að gera og ákveða í ferl­inu. Við útfærðum margt í sam­ein­ingu og annað kom alfarið frá þeim eins og til dæmis brúni lit­ur­inn sem er á nokkrum veggjum, hann er frá Slipp­fé­lag­inu.“

Það er hátt til lofts og fal­legir stórir gluggar setja sterkan svip á rýmið sem er allt nýupp­gert.

Við spyrjum við Sólveigu hvort hún sjálf gæti hugsað sér að búa í þess­ari íbúð? „Já, ekki spurn­ing. Kannski ekki með þrjú börn en ég væri til í það þegar börnin eru farin að heiman. Stað­setn­ingin er ekki mjög barn­væn en þetta er æðis­legt ef maður er barna­laus eða með upp­komin börn,“ svarar hún bros­andi og við kveðjum þessar smekkkonur og gamla sjarma­húsið við Hverf­is­göt­una.

Texti / Sigríður Elín Ásmunds­dóttir
Myndir / Hákon Davíð Björns­son