Fimm ungir skátar frá Akureyri lögðu af stað í leið­angur í Eyja­firði annan í jólum 1980. Aðeins þrír þeirra komu lif­andi úr ferð­inni.

Fimm manna skáta­hópur lentu í skelfi­legu óveðri, sem eng­inn hafði búist við, þegar þeir tjöld­uðu í Finna­staða­dal annan í jólum 1980. Í óveðr­inu fauk ofan af þeim annað tjald þeirra af tveimur. Ákváðu þeir því að ganga til byggða. Einn þeirra náði að lokum að bóndabæ og gat látið vita af raunum þeirra. Strax var kall­aður út mann­skapur til að leita að hinum fjórum drengj­unum en einn þeirra fannst lát­inn, kom­inn niður af fjall­inu en hinir fund­ust grafnir í snjó. Var einn þeirra lát­inn.

Hér má lesa hina sorg­legu frétt Dag­blaðs­ins um málið:

Eyja­fjörður

TVEIR UNGIR SKÁTAR FÓRUST Í ÓVEÐRINU

– á leið til byggða úr úti­legu eftir að tjald þeirra fauk ofan af þeim

Tveir ung­lingar urðu úti í Eyja­firði í gær­morgun. Voru þeir úr 5 manna skáta­leið­angri sem lagt hafði upp í Finna­staða­dal á annan í jólum. Á sunnu­dags­nótt­ina skall á mikið óveður og fauk þá ofan af pilt­unum annað af tveim tjöldum þeirra. Lögðu þeir því af stað til byggða. Um klukkan sjö í gær­morgun komst einn þeirra að bænum Holts­seli sem er næsti bær við Grund. Lét hann vita af félögum sínum og var þegar kall­aður út mann­skapur til leitar. Um 50 manns úr Hjálp­ar­sveit skáta, Flug­björg­un­ar­sveit­inni og frá lög­regl­unni leit­uðu pilt­anna. Einn þeirra fannst lát­inn, kom­inn niður af fjall­inu. Hinir þrír fund­ust upp undir fjalls­brún, grafnir í fönn. Tveir þeirra voru lífs en einn lát­inn.

Þeir sem lífs voru voru fluttir á sjúkra­hús og voru í gær­dag taldir úr lífs­hættu. Sá er komst að Holts­seli var hins vegar, að því er virt­ist, alheill. Pilt­arnir sem lét­ust voru

Ferdin­and Guð­munds­son og Þorgeir Rúnar Finnsson, 15 og 16 ára. Elzti mað­ur­inn í leið­angrinum var tví­tugur. Þetta var hópur sem alvanur var fjalla­ferðum og vel út búinn en veðrið sem yfir skall var meira en nokkur átti von á. Tafði veðrið mjög alla leit.

Morg­un­blaðið nafn­greindi þá drengi sem lifðu hinar hræði­legu raunir af en það voru þeir Ármann Ing­ólfs­son, 16 ára, Hreinn Skag­fjörð Pálsson, 20 ára, og Jón Vídalín Ólafsson, 15 ára.

Hér má lesa nán­ari lýs­ingar á atburð­inum sem fram kom í frétt Morg­un­blaðs­ins:

Á annan dag jóla komust þeir á áfanga­stað ofar­lega í norð­ur­hlíð Finna­staða­dals, slógu þar upp tveimur jökla­tjöldum og bjugg­ust um undir nótt­ina. Seint um kvöldið skall svo skyndi­lega á mikið ofviðri af suðri, en í þeirri átt verður oft gjöró­fært veður á þessum slóðum. Um mið­nætti rifn­aði annað tjaldið og fauk og við það slóst tjald­súla í höf­uðið á Ármanni svo að hann fékk miklar blóð­nasir.

Nú var úr vöndu að ráða, en þó afréðu pilt­arnir að láta fyrir ber­ast það sem eftir var nætur i tjald­stað. í birt­ingu ákváðu þeir síðan að freista þess að brjót­ast yfir skarðið og kom­ast í skál­ann Lamba, því þá höfðu þeir veðrið í bakið, en brátt sáu þeir að það var von­laust. Þeir sneru því við og komust niður í hlíð Finna­staða­dals eftir mikla hrakn­inga í veð­urofs­anum. Þar reyndu þeir að gera sér snjó­byrgi og láta skefla yfir sig, en voru þá orðnir mátt­farnir af þreytu og vos­búð og sumir blautir í fætur. Til dæmis gekk þeim illa að opna bak­poka sína og ná þar í álp­oka og annan búnað, sem þeir höfðu með­ferðis. Ekki er alveg ljóst hvað næst gerð­ist, en eftir því sem næst verður kom­ist reyndu þeir Hreinn og Frey­steinn að ná til byggða síð­degis á laug­ar­dag, þriðja jóla­dag. Þeir komust lang­leið­ina, en urðu þó frá að hverfa vegna fár­viðr­is­ins og sneru til félaga sinna aftur. Síðla nætur rof­aði svo­lítið til svo að þeir sáu ljós á bænum Finna­stöðum í Hrafna­gils­hreppi. Þá ákváðu þeir Hreinn og Frey­steinn aftur að reyna að ná þangað og sækja hjálp, því að hinir þrír voru þá orðnir mjög þrek­aðir. Þeir héldu niður að ánni og þræddu árgilið niður dal­inn. Þeir töl­uðu saman eða köll­uð­ust á meiri­hluta leið­ar­innar, en allt í einu gafst Frey­steinn upp og ans­aði ekki lengur þó að Hreinn tal­aði til hans. Hreinn hlynnti að félaga sínum og bjó um hann sem bezt hann gat, en hélt svo áfram til bæja. Þá hafði orðið raf­magns­laust í sveit­inni svo að nú sá hann ekki lengur ljósin á Finna­stöðum. Hann villt­ist því fram­hjá bænum og náði fyrst byggð í Holts­seli, sem er nokkru norðar og austar. Þá var klukkan langt gengin 7 á sunnu­dags­morgun.