Lýsing skiptir sköpum inni á heim­ili. Það má skipta lýs­ingu í þrjá flokka: umlykj­andi lýs­ingu, sem veitir almenna birtu, áherslu­lýs­ingu, sem vekur athygli á ákveðnum stað eða mun á heim­il­inu, og að lokum vinnu­lýs­ingu, sem gefur manni næga birtu til að klára ákveðin verk. Síðan er hægt að nota ýmsar ólíkar gerðir ljós­gjafa til að ná fram þeirri lýs­ingu sem maður vill.

Sniðugt er að hafa dimmera á loft­ljósum til að geta stýrt birtu­stig­inu og stemn­ing­unni í rým­inu.

Loftljós flokk­ast nær alltaf undir umlykj­andi lýs­ingu. Sniðugt er að hafa dimmera á þessum ljósum til að geta stýrt birtu­stig­inu og stemn­ing­unni í rým­inu.
Loftljós eru ýmist ljósakrónur sem hanga niður úr loft­inu eða kúp­lar sem liggja þétt upp við það.
Krónur setja meiri svip á her­bergið og því skiptir sköpum að velja ein­hverja sem passar vel við stíl þess en kúp­lar dreifa birtu meira yfir allt her­bergið án þess að vera fyrir.

Veggljós hafa verið mjög van­metin und­an­farin ár en svo virð­ist sem vin­sældir þeirra séu að aukast.
Veggljós geta bæði flokk­ast sem umlykj­andi en einnig áherslu­lýs­ing, til dæmis þegar þau eru stað­sett sitt­hvorum megin við fal­legt mál­verk.
Veggljós eru hand­hæg leið til að stýra birt­unni, það að hafa aðeins kveikt á þeim en ekki loft­ljósi gefur dramat­íska eða róm­an­tíska lýs­ingu.

Gólf­lampar eru annað dæmi um van­metna lýs­ingu. Þeir geta nefni­lega þjónað öllum þremur hlut­verkum lýs­ingar. Ótrúlega margar gerðir eru til, sumar lýsa upp og aðrar niður, sumar eru hönn­un­ar­munir á meðan aðrar setja nota­gildið á odd­inn. Eitt er víst að það geta allir bætt einum gólf­lampa við inn í stofu hjá sér.

Borð­lampa má bæði nota sem áherslu- og vinnu­lýs­ingu. Glæsi­legur lampi á hlið­ar­borði getur sett punkt­inn yfir i-ið í stílis­er­ingu her­bergis en einnig getur hann komið að góðu gagni við lestur bóka. Eins koma borð­lampar að góðum notum í skrif­stofu­rými þar sem þörf er á mik­illi birtu.

Góðan borð­lampa er hægt að nota sem vinnu­lýs­ingu – og ekki skemmir fyrir ef hann er fal­lega hann­aður.

Texti /  Hildur Frið­riks­dóttir