Mynd: Unnur Magna

Á fyrstu vikum með­göng­unnar var allt eðli­legt, Báru leið vel og það eina sem hún fann fyrir var aukin þreyta. Það kom henni á óvart að á fimmtu viku var farið að sjá á henni. „Ég trúði því eig­in­lega ekki fyrst, en þegar vin­kona mín sem vissi að ég var búin að fá „jákvætt“ komment­aði á kúl­una fór ég að fela hana. Þegar kom að snemm­sónar á sjö­undu viku veðj­uðum við Richard smá­vegis í gríni í bílnum á leið­inni um hvort það væru eitt eða tvö börn á leið­inni,“ segir Bára, en dag­inn eftir voru þau á leið í ferða­lag til útlanda til að heim­sækja for­eldra Richards og ætl­uðu að færa þeim gleði­frétt­irnar.

Þegar í són­ar­inn var komið sá lækn­ir­inn hins vegar strax að ekki væri allt með felldu. Hann nefndi mögu­legan litn­ingagalla, og ljóst var að fóstrið var ekki líf­væn­legt. „Tal um eitt eða tvö vænt­an­leg börn breytt­ist því skyndi­lega í ekk­ert barn. Lækn­ir­inn gaf okkur þrjá mögu­leika í stöð­unni. Ég gat tekið töflu til að losa fóstrið út, farið í útsköfun eða beðið og séð hvort lík­am­inn skil­aði þessu sjálfur,“ segir Bára.

„Tal um eitt eða tvö vænt­an­leg börn breytt­ist því skyndi­lega í ekk­ert barn.“

 

Þar sem þau voru á leið utan morg­un­inn eftir og Bára ekki fastandi í tím­anum, kom eng­inn annar val­kostur til greina en að bíða og sjá hvort lík­am­inn myndi losa sig við fóstrið sjálfur. Bára segir ótrú­legt að hugsa til þess með hversu miklu æðru­leysi hún hafi tekið þessum fréttum. „Ég var döpur í eitt augna­blik, en áður en við gengum út af lækna­stof­unni fyllt­ist ég þakk­læti. Þakklæti fyrir að lík­am­inn losi sig við það sem á ekki að verða að heil­brigðum ein­stak­lingi og þakk­læti fyrir litlu heil­brigðu stelpuna sem ég á og gat sótt í leik­skól­ann og notið tím­ans með henni. Ég held líka að reynsla vin­kvenna minna af fóst­ur­missi og hversu opin­skátt þær hafa talað um það innan vina­hóps­ins hafi hjálpað óend­an­lega mikið í þessum sporum. Ég hef sagt það allan tím­ann að mér fannst fóst­ur­miss­ir­inn alls ekki erfið lífs­reynsla. En þetta verk­efni end­aði því miður ekki þarna og var í raun­inni bara rétt að byrja.“

Framundan hjá Báru og fjöl­skyldu voru erf­iðir tímar sem fólu meðal ann­ars í sér krabba­meins­með­ferð. Lestu ítar­legt við­tal við Báru í nýjasta tölu­blaði Vikunnar.

Myndir / Unnur Magna