Kolbrún Bald­urs­dóttir, borg­ar­full­trúi Flokks fólks­ins, hefur lengi barist fyrir því að börn alkó­hólista fái sál­fræði­þjón­ustu á vegum borg­ar­innar, en sú til­laga hefur ekki hlotið hljóm­grunn. Kolbrúnu er þetta hjart­ans mál enda þekkir hún sjálf afleið­ingar þess að alast upp við alkó­hól­isma á sjálfs­mynd og sjálfs­mat barna. Hún seg­ist hafa verið komin á full­orð­insár þegar hún loks fór að trúa því að hún gæti eitt­hvað og væri ein­hvers virði.

„Ég er yngst fjög­urra systk­ina og þegar ég fædd­ist bjó fjöl­skyldan á Víðimel hjá móð­ur­ömmu í agn­ar­smárri þak­íbúð“ segir Kolbrún beðin um að gera grein fyrir bak­grunni sínum. „Pabbi var þá byrj­aður að byggja í Sól­heimunum, var í góðri vinnu á Kefla­vík­ur­flug­velli og for­eldrar mínir voru fólk sem átti mikla mögu­leika á að koma sér vel fyrir. Á yfir­borð­inu var allt slétt og fellt og fal­legt, fjögur börn og for­eldrar og föð­ur­amma mín sem bjó hjá okkur síðar í Sól­heimunum,  virki­lega fal­leg mynd utan­frá séð. En alkó­hól­ismi pabba var búinn að vera að þró­ast í tölu­verðan tíma um það leyti sem ég er að fæð­ast og smátt og smátt fór þessi fal­lega mynd að molna og það endar með því að pabbi missti allt út úr hönd­unum og for­eldrar mínir skildu þegar ég var sex ára. Þá vorum við búin að vera að þvæl­ast milli staða, búa heima hjá móð­ur­ömmu minni í annað sinn í einni kös. Áfengið var búið að taka allt frá okkur.“

Kolbrún segir föður sinn hafa verið góðan mann, hjálp­saman, ljúfan og rólegan,  en hann hafi oft verið ofbeld­is­fullur þegar hann drakk og það hafi hann tekið út aðal­lega á móður hennar.

Vikan kemur í versl­anir í dag.

„Ég vissi alltaf að pabba þótti mjög vænt um okkur systk­inin en sjúk­dóm­ur­inn alkó­hól­ismi var bara búinn að taka hann. Síðasta minn­ing mín um pabba heima er að hann kemur heim fullur og reiður, sem við höfðum öll kviðið fyrir, meira að segja ég var hrædd þótt ég væri ekki eldri en þetta, þá fann maður alltaf þegar hættan steðj­aði að,“ segir Kolbrún.

„Í þetta sinn réð­ist hann á mömmu og elsti bróðir minn, sem þá var fjórtán ára, sópar okkur systr­unum inn í her­bergi en ég kíkti fram því ég heyrði öskur og læti. Þá var bróðir minn að reyna að hjálpa mömmu og ég sá hann koma út úr sínu her­bergi sínu og glíma við pabba til að reyna að hjálpa mömmu. Á end­anum var pabbi bor­inn út í lög­reglu­bíl. Eftir þetta hafði mamma með aðstoð bróður míns loks kjark til þess að skilja við hann. Við fluttum í eitt ár á Bar­ón­stíg en síðan tókst mömmu að kaupa þak­íbúð­ina í hinum enda blokk­ar­innar sem móð­ur­amma mín bjó í.“

Kolbrún er í opin­skáu for­síðu­við­tali við Vikuna sem kom út í dag og þar rekur hún sög­una af upp­vexti sínum í skugga alka­hól­ism­ans, bar­átt­unni við að fást til að trúa því að hún gæti orðið eitt­hvað, hjóna­böndin þrjú, póli­tík­ina og drauma sína um að koma málum sem hún brennur fyrir í gegnum borg­ar­stjórn.

Kaupa blað í vef­verslun

Mynd / Unnur Magna
Förðun / Harpa Rún Glad