Inga Minelgaite ólst upp í Litháen en flutti til Íslands fyrir fimmtán árum og hefur búið hér og starfað síðan og er nú pró­fessor við Við­skipta­fræði­deild Háskóla Íslands. Hún segir íslenskt sam­fé­lag hafa breyst mikið á þeim tíma sem hún hefur búið hér hvað varðar við­horf til útlend­inga en hana dreymir um að stuðla að því að þau breyt­ist enn meira og þess vegna hefur hún frum­kvæði að ýmsum verk­efnum og styður aðra.

„Ég flutti hingað tutt­ugu og fjög­urra ára frá Litháen,“ útskýrir hún. „Ég ólst upp í vel mennt­aðri fjöl­skyldu þar sem báðir for­eldrar unnu í opin­bera geir­anum, en einnig í eigin rekstri eftir að Litháen fékk sjálf­stæði.

Á skóla­ár­unum var ég mjög virk í fjöl­breyttum félags­törfum, allt frá því að vera í kirkjukór til þess að vera vara­for­seti nem­enda­fé­lags skól­ans. En mér fannst skemmti­leg­ast í dansi. Ég var, og er enn, mikið nátt­úru­barn. Átti ýmsar hetjur sem fyr­ir­myndir sem barn, allt frá Tarzan og Línu Langsokk upp í kven­legar konur í Hollywood-bíó­myndum. Ég er alin upp í litlum bæ í Litháen þar sem allir þekkja alla og lík­aði það vel á margan hátt. Á sama tíma var ég ekki feimin við það að rísa upp gegn þeim við­horfum að reyna að gera alla eins.“

Dvaldi aldrei við fordóma

En hvað með for­dóma varðstu mikið vör við þá? „Ég dvaldi aldrei mikið við for­dóma. Ég sá eða heyrði nokkur ummæli sem mér fund­ust óvið­eig­andi, en ég kippti mér ekki sér­stak­lega upp við það og lét það ekki hafa mikil áhrif á mig. Ákvað að gera frekar eitt­hvað til að hafa jákvæð áhrif. Ég stofn­aði til dæmis lit­háískt-íslenskt félag á Íslandi. Margir menn­ing­ar­við­burðir voru skipu­lagðir þar sem íslenskir lista­menn fóru til Litháen og Litháar komu hingað. Við lærðum til dæmis að prjóna íslenskar lopa­peysur með Íslend­ingum og kenndum Íslend­ingum að prjóna lit­háískt prjón. Með stofnun félags­ins höfðum við jákvæð áhrif. Svo margt er hægt að gera á þessu sviði og margir vinna að þessu, til dæmis WOMEN, sam­tök kvenna af erlendum upp­runa. Fordómar koma til vegna fáfræði. Með fræðslu minnka for­dómar.“

 Skortur á vit­und um þá auð­lind sem erlendar konur eru

Er það þín reynsla að konur af erlendum upp­runa eigi erfitt með að kom­ast í stöður sem þeim hæfa í íslensku sam­fé­lagi? „Það væri ósann­gjarnt að tala fyrir hönd allra. Auðvitað eru nokkrar hindr­anir, en ef ein­hver vill heyra mig kvarta verð ég að valda von­brigðum. Ég held að stærsta málið sé skortur á vit­und varð­andi það hve gagn­leg auð­lind erlendar konur eru: tengsla­net þeirra getur verið „hlið“ inn í aðra mark­aði, sér­hæfð þekk­ing þeirra getur brúað núver­andi þekk­ing­ar­bil og svo fram­vegis. Að skilja það sem auð­lind sem allt sam­fé­lagið nýtur góðs af myndi leysa mörg mál, eins og skipt­ingu í „þau“ og „okkur“. Þaðan sem ég stend, sé ég „okkur“. Okkur, sem öll búum í landi þar sem við ölum upp börnin okkar, landi sem hefur nátt­úru sem við elskum og njótum, landi þar sem fram­tíðin skiptir okkur öll máli, þetta er landið sem við sýnum gestum okkar með stolti og landið sem við styðjum öll í fót­bolta fyrir meist­ara­mót.“

Ýtarlegt við­tal við Ingu um kennsl­una í Háskól­anum, stjórn­un­ar­stíl, það að vera sjálf­stæð móðir og fleira er að finna í nýj­ustu Vikunni. Tryggðu þér ein­tak.