Eftir Katrínu Laufeyju Rún­ars­dóttir

Mig hefur lengi langað að koma niður á blað og miðla áfram til allra sem eru að hugsa um að láta vaða en kannski bara láta sér nægja að hugsa það bara… HVAÐ EF…  ég myndi bara láta vaða. Málið er að þú veist aldrei nema þú bara láta vaða og kanna málið… hvað gæti gerst í versta falli, hvað er það versta sem gæti gerst?  Jú þér mis­tekst.. en er það svona hræði­legt? Svarið er nei. Það er nefni­lega bara garg­andi snilld að mis­takast öðru hvoru.

Af hverju lærir maður mest? Svar: MISTÖKUM

Þegar maður var klikk­aður ung­lingur þurfti maður að lenda í því að eyða öllum pen­ing­unum sínum til að læra að meta þá. Maður þurfti að verða bens­ín­laus til að læra af því og hugsa: í þessu ætla ég ekki að lenda aftur. Ég gæti haldið enda­laust áfram, þú skilur hvað ég er að meina er það ekki? Hvernig er þetta öðru­vísi með að láta vaða í það sem þig langar að gera með lífið? Það er ekk­ert öðru­vísi. Jú kannski er það fjár­hags­leg áhætta og það er allt í lagi að vera skyn­samur ekk­ert að því. En ef maður stekkur aldrei í djúpu laug­ina og kannar aldrei málið þá veistu bara aldrei hvað EF.

Gekk með drauminn í maganum í níu ár

Ég gekk lengi með í mag­anum að mig lang­aði að stofna mitt eigið fyr­ir­tæki. Ég gekk með það í mag­anum í ein níu ár. Ég var ein heima að vinna sem verk­taki, ég tók að mér aug­lýs­inga­sölu í hin ýmsu blöð. Ég elskaði það að vinna við þetta.. en þetta var aldrei alveg nóg og líka frekar leiði­gjarnt að vinna ein heima. Að vera heima­vinn­andi var ég ein­hvern veg­inn ekki í vinn­unni. Pásan fór í að taka úr þvotta­vél­inni eða þrífa húsið, athyglin var ekki 100% í vinn­unni.

Það hlýtur að vera eitthvað meira þarna úti

Ég gafst upp og réði mig aftur í fasta vinnu, en fann samt að þetta var ekki það sem ég vildi gera. Sú hugsun kom í koll­inn á mér að það hlyti að vera eitt­hvað meira sem mér væri ætlað að gera en þetta. Ég sagði upp starfi mínu sem var rit­ari í grunn­skóla, sem var frá­bær reynsla og mjög gef­andi starf. Ég lærði alveg heilan hell­ing af því starfi en fannst það ekki það sem ég vildi gera það sem eftir væri.

Settist á skólabekk með dætrunum

Ég var þá 39 ára gömul og ekki búin með stúd­ent­inn svo ég ákvað að henda mér bara í fram­hald­s­kól­ann hér í Vest­manna­eyjum með dætrum mínum. Tek fram að það var með þeirra leyfi. Og skil­yrðin voru að ég myndi ekki tala mikið í tímum sem ég var með þeim í. Einu tím­arnir sem ég fékk ekki tíu í tján­ingu í voru tím­arnir sem ég var með þeim í. En já sem sé, ég kastaði út í heim­inn ósk um að fá fleiri skemmti­leg verk­efni til mín og að fjár­hag­ur­inn myndi redd­ast með þess­ari hug­dettu minni að segja upp fasta starf­inu mínu. Því ég var og er fjög­urra barna móðir.

Stærðfræðin eins og kínverska

Ég byrj­aði um haustið í skól­anum með öllum 16-18 ára krökk­unum og tveimur elstu dætrum mínum. Vá hvað þetta var gaman og ég hefði aldrei trúað því að ég gæti fengið níu í stærð­fræði þar sem stærð­fræðin var eins og kín­verska í fyrsta tím­anum, og ég panik­aði en kenn­ar­inn benti mér þá góð­lega á að ef ég væri í fyrsta tíma í kín­versku þá myndi ég nú ekki kunna mikið svo þetta væri allt ósköp eðli­legt. Mér létti við þessa ábend­ingu og mætti í alla tíma, gerði eins og kenn­ar­inn sagði og búmm þetta var bara leikur einn. Og vá hvað mig lang­aði að hrista þessa krakka­orma sem voru ekki að nenna þessum skóla. Og segja þeim að njóta þess að vera BARA að læra og þurfa ekki að hafa neinar ein­ustu áhyggjur af öðru en því. En ég lét það nú vera því ég lof­aði jú dætrum mínum að tala ekki mikið sem ég og stóð við.

Svarið kom við beiðni minni sem ég kastaði út í heiminn

En svo kom svarið við beiðni minni sem ég kastaði út í heim­inn. Þarna á þessum tíma var ég enn með eitt sölu­verk­efni sem var samt ekki nægi­lega mikið eitt og sér. En sem sé, ég fékk sím­hring­ingu þar sem bent var á mig sem aug­lýs­inga-sölu­konu og mér boðið klikkað flott verk­efni sem ég tók að sjálf­sögðu. Þarna bætt­ust við tvö blöð í hóp þeirra fjög­urra sem ég var nú þegar með. Ég náði að klára þessa önn með stæl og var mjög stolt af sjálfri mér að stíga þetta skref að hefja nám aftur. En þar sem verk­efnin og draumur minn var að stækka mína eigin vinnu var hafin ákvað ég að pása námið og ein­beita mér að því að skila vel af mér þeim verk­efnum sem komin voru.

Ég var ákveðin í að mér skildi takast þetta

En ég vissi bara ekk­ert hvernig ég myndi fara að því og ákvað að treysta alheim­inum í að koma því til mín. Ég vissi af annarri ungri konu sem var í sömu pæl­ingum og ég. Hana lang­aði til að stofna sitt eigið fyr­ir­tæki og taka á leigu hús­næði fyrir skrif­stofu. Við höfðum rætt um það nokkrum árum áður, sem sé ég og þessi unga dama sem ég þekkti smá í gegnum sam­eig­in­lega vini. En svo höfðum við ekk­ert rætt það aftur.

Sendum skilaboð á sömu mínútu til hvor annarrar

Þannig að það er með ólík­indum að á sömu mín­út­unum rek­umst við á aug­lýs­ingu um hús­næði sem var til leigu… hún var á gangi fram­hjá glugga þar sem stóð á miða: Til leigu. Og ég á sömu mín­útu að sjá sömu aug­lýs­ingu á Facebook þar sem eig­and­inn var að deila henni. Ég fékk þá flugu í höf­uðið að senda henni skila­boð hvort hún hefði séð þessa aug­lýs­ingu og hvort við ættum að skoða þetta.. hún var þá á sömu stundu að skrifa mér skila­boð um það sama.

Já heimurinn virkar stundum stór furðulega og skemmtilega

Við tókum sem sé þetta hús­næði á leigu. Vissum ekk­ert hvernig við færum að þessu, vissum ekki alveg hvort þetta myndi ganga upp en létum vaða og vorum ákveðnar í því að finna okkur fleiri verk­efni. Ég selj­andi aug­lýs­ingar og hún hönn­uður, býr til aug­lýs­ingar, og setur upp blöð.. þetta gat bara ekki klikkað. Það er bara þannig þegar maður hefur 100% trú á því að hlut­irnir gangi upp þá bara ganga þeir upp.  Hik er sama og tap. Og það hjálpar líka að vera ekki hrædd við að mis­takast.

Lumaði á snilldarhugmynd

Þegar við vorum búnar að koma okkur fyrir á skrif­stof­unni þá lum­aði Lind (unga daman) á hug­mynd sem hún var ekki alveg búin að klára að móta en var búin að ganga með í dálít­inn tíma. Hún bar þessa hug­mynd undir mig. Hún var varla búin að klára setn­ing­una þegar ég hopp­aði upp í loft: JÁ Lind þetta er garg­andi snilld.

Hugmyndin var að stofna bæjarfjölmiðil

Við fórum í að stofna bæj­ar­fjöl­miðil fyrir Vest­manna­eyjar. Okkur fannst vanta alls konar upp­lýs­ingar og hvað væri um að vera á Eyjunni. Við stofn­uðum Tígul sem átti bara í fyrstu að vera upp­lýs­inga- og við­burða­blað sem kæmi út einu sinni í viku ásamt því að vera með vef­síðu með sömu upp­lýs­ingum og í blað­inu. Svo bætt­ist við eitt og eitt við­tal eða spjall…. svo til að gera langa sögu stutta þá erum við komnar á fullt blaða­mennsk­una með öllu hinu.

Ég hefði aldrei trúað því ef mér hefði verið sagt að ég ætti eftir að verða blaða­maður fyrir 10 árum. Ég er nú enn að átta mig á því hvernig í ansk… ég komst hingað. Ég sem er ekki einu sinni stúd­ent, er sein­læs og er les­blind og hef ekki hunds­vit á bæj­ar­málum eða póli­tík.

Elska lífið

Í dag elska ég í ræmur að sitja á bæj­ar­stjórn­ar­fundum og hlusta á flokk­ana ríf­ast sín á milli. Elska að spjalla við skemmti­legt fólk og fræð­ast til að getað miðlað áfram frá­bæru efni.

Elska að vera á öllum við­burðum og taka þátt í öllu stór­skemmti­lega bæj­ar­líf­inu hérna í Eyjum.

Elska að selja aug­lýs­ingar, sem er mitt inn­legg til að rekstur fyr­ir­tæk­is­ins okkar gangi upp.

Í dag á ég og rek mitt fyr­ir­tæki sem heitir Let­ur­stofan ásamt Lind. Stundum þarf ég að klípa mig og kanna hvort mig sé nokkuð að dreyma.

Tók lífið í gegn og hristi af mér fólkið sem dró mig niður

Í öllu þessu ferli tók ég líf mitt í gegn, hristi af mér það fólk sem saug úr mér ork­una. Ég leit­aði til þeirra sem gáfu mér orku og góð ráð, ég fann mína leið því þú getur ekki farið leið ann­arra, bara þína leið. Enda er manns eigin leið allra besta leiðin hvort sem það er í hreyf­ingu, matar­æð­inu eða vinnu­lega séð.

Fann draumaprinsinn

Þar sem það virk­aði svo vel að kasta út í heim­inn beiðnum og óskum gerði ég það aftur í byrjun síð­asta árs og hálfu ári seinna var mér svarað þegar ég kynnt­ist manni sem er maður drauma minna. Og í dag er ég ham­ingju­samasta kona í heimi, ég á fjögur heil­brigð börn, þrjú auka­börn og tvö auka auka börn, alls níu börn það er eitt­hvað. Og ég vinn í drauma­starf­inu mínu fyrir sjálfa mig í fyr­ir­tæki sem ég bjó til sjálf. Vel gert ég sjálf og ef ég get þetta þá getur þú þetta, ég lofa.

Kveðja til þín frá mér Kata Laufey 44 ára ung kona.

Grein­ar­höf­undur er eig­andi Let­ur­stof­unnar sf. og FKA-kona.