Eiríkur Sig­ur­björns­son missti Daníel, son sinn um pásk­ana á þessu ári. Ekið var yfir Daníel fyrir utan heim­ili kær­ustu hans. Eiríkur telur að ekki hafi verið um óvilja­verk að ræða. Vitni að atvik­unu dró frá­sögn sína til baka. Eiríkur gerir þennan harm­leik í hlað­varp­inu Mann­lífið með Reyni Trausta­syni. Hann segir að Daníel hafi lifað „riskí“ lífi. Hann hafði verið í neyslu en snúið við blað­inu og verið edrú í sjö mán­uði þegar hann féll skömmu áður en hann dó.

„Freist­ing­arnar voru svo miklar að Daníel féll. Hann átti að fara í með­ferð eða hitta lækni á föstu­deg­inum langa, en hann var í neyslu um nótt­ina. Vinkona hans, kærasta hans, vakn­aði og tók eftir að hann var ekki á staðnum. Hún kíkti út og sá hvar hann lá í blóði sínu. Þetta er alveg hræði­legt,“ segir Eiríkur.

Bana­maður Daníels var úrskurð­aður í gæslu­varð­hald en leystur út eftir fjóra til fimm daga. Fjöl­skylda hins látna taldi að atvikið, ef það var slys, hlyti að vera hræði­legt áfall fyrir þann sem varð Daníel að bana.

„Okkur datt í hug hvort við ættum að ræða við hann og hugga hann, ef þetta hefði verið slys. En nokkrum dögum síðar var hann far­inn að dilla sér á fullu, selja eit­ur­lyf og gera alls konar kúnstir án þess að sýna nokkra iðrun. Þetta veit lög­reglan,“ segir Eiríkur.

Daníel lést í blóma lífs­ins.

Kærasta Daníels var búin að lifa mjög erf­iða tíma en loks­ins hafði hún fundið þann sem hún elskaði. Eiríkur segir að Daníel hafi verið búinn að gefa henni von, verið góður við hana og stappað stál­inu í hana.

„Stúlka sem tal­aði við hana sagði að móðir sín hefði orðið vitni að þessu og sagði henni í smá­at­riðum það sem móðir hennar hafði sagt henni. Hún sagði að það hefði verið ógeðs­legt að sjá mann­inn í sömu peys­unni þegar vett­vangs­rann­sókn var gerð og þegar hann framdi þetta ódæði. Hún sagði að þetta hefði ekki verið slys. Daníel datt niður og mað­ur­inn keyrði yfir hann og bakk­aði síðan yfir hann. Kærasta Daníels vildi hitta mömmu stúlkunnar, sem var til í það, en svo þegar þær hitt­ust þá sagð­ist konan aldrei hafa séð þetta. Fólk er hrætt. En hvernig vissi hún að mað­ur­inn hafði verið í sömu peys­unni?“

Eiríkur segir að það hafi legið fyrir að illindi voru á milli Eiríks og bana­manns­ins.

„Já, það sem varpar efa á að þetta hafi verið óvilja­verk er að akkúrat ári áður, upp á dag, þá rændi þessi náungi gull­meni sem mamma Daníels hafði gefið honum. Upp á dag. Daníel var aldrei sáttur við það og vildi fá það til baka en honum hafði verið hótað dag­ana á undan og var tölu­vert smeykur. Hann sagði á áfanga­heim­il­inu, sem hann var, að honum hefði verið hótað. Það hafði farið að renna af honum þarna um morg­un­inn og hann þurfti meira. Þá kom þessi sendi­boði sem aug­lýsti á Instagram eða hvað það heitir og Daníel sá það og þá var það akkúrat mað­ur­inn sem hafði rænt af honum ári áður,“ segir Eiríkur.

Hann sagð­ist vilja fyr­ir­gefa bana­manni sonar síns en til þess yrði að koma til iðrun.

„Það eru margir sem leið­ast út á óheilla­braut en innst inni vilja þeir lifa öðru­vísi lífi og ég hugsa og get sagt það hérna að ef þessi við­kom­andi ein­stak­lingur iðr­að­ist, breytti til, gengi á Guðs vegi, ját­aði og beidd­ist fyr­ir­gefn­ingar þá væri ég fyrsti maður til að rétta fram hönd­ina og reyna að hjálpa honum, vegna þess að ég hef reynslu af því að hjálpa þeim sem eru komnir í þennan far­veg. Ég myndi fyr­ir­gefa honum. En eins og staðan er í dag þá gengur hann ekki á Guðs vegi og fyrr eða síðar verður hann öðrum og sjálfum sér til skaða ef hann er ekki stopp­aður af.“

Viðtalið í heild sinni er að finna hér í prent­aðri útgáfu og hlað­varpið er hér.