Saga Múla­kaffis er stór­merki­leg, um það verður ekki deilt. Þegar hjónin Stefán Ólafsson og Jóhanna Jóhann­es­dóttir opn­uðu stað­inn árið 1962 í Hall­ar­múla, þar sem hann er enn þá til húsa, fannst mörgum það fárán­leg hug­mynd. Á þeim tíma var mik­ill upp­bygg­ing á svæð­inu, en það þótti hálf­gerð sveit í Reykja­vík. Þau hjónin hlógu þó allan leið í bank­ann og varð mat­sölu­stað­ur­inn fljótt vin­sæll og þekktur fyrir góðan mat og sann­gjarnt verð.

Árið 2023 sér Jóhannes Stef­áns­son, sonur þeirra hjóna, um stað­inn og hefur gert í ára­tugi. Óhætt er að segja að á tím­anum frá stofnun hans hafi stað­ur­inn skapað sér sér­stakan stað í hjarta margra íbúa Reykja­víkur, en ásamt því að bjóða upp á upp á mat í Hall­ar­múla rekur Múla­kaffi veislu­þjón­ustu og sér um mat í nokkrum stórum fyr­ir­tækjum. Það eru örugg­lega fáir Íslend­ingar á höf­uð­borg­ar­svæð­inu 25 ára og eldri sem hafa aldrei borðað mat frá Múla­kaffi, hvort sem þeir vita af því eða ekki.

Þó að ég hafi vissu­lega borðað mat frá Múla­kaffi, þá hafði ég aldrei komið inn á mat­sölu­stað­inn í Hall­ar­múla, þrátt fyrir að hafa unnið og búið í nágrenni við stað­inn til lengri tíma. Ég skellti mér því þangað tvisvar sinnum með stuttu milli­bili. Í fyrra skiptið fékk ég mér lamba­læri með kart­öflum í bearna­ise-sósu og hið seinna Tikka Masala-kjúkling með hrís­grjónum. Stemm­ingin á staðnum var eins og ég bjóst við. Iðn­að­ar­menn á fer­tugs- og fimm­tugs­aldri og karl­menn sem eru senni­lega hættir að vinna. Ég sá aðeins eina konu borða á staðnum, en báða dag­ana var fullt hús. And­rúms­loftið var afslappað og fínt að sitja inni á staðnum. Konan sem afgreiddi mig var svo indæl að mig lang­aði helst til að bjóða henni að setj­ast með mér og ræða um lífið og til­ver­una.

En þrátt fyrir huggu­legt and­rúms­loft, þá er ekki hægt að líta fram hjá því að mat­ur­inn var ein­fald­lega vondur. Jú, sós­urnar og með­lætið voru allt í lagi en lambið og kjúkling­ur­inn voru nán­ast óæt. Stórfurðu­leg áferð á kjöt­inu, sem var seigt í þokka­bót, og ég er ekki viss um að ég gæti greint milli lambs­ins og kjúklings­ins ef um blinds­mökkun væri að ræða. Þá verð ég líka að setja spurn­ing­ar­merki við skammta­stærð­ina. Ég á ein­hvern veg­inn erfitt með að trúa því að smiður sem er að vinna úti í frosti og 15 metrum á sek­úndu sé sáttur við hálfan disk fyrir þrjú þús­und krónur. Sér­stak­lega í ljósi þess að fyrir sömu upp­hæð á Sal­at­barnum er hægt að fá aðgang að hlað­borði þar sem er meira úrval af mat og sá matur er tals­vert betri. Það sem stingur líka er að Múla­kaffi gefur sig út fyrir að mat­ur­inn sé fullur af ást. „Eins og mat­ur­inn heima hjá mömmu,“ sagði Stefán um stefnu stað­ar­ins og á það vera stefnan í dag. Maturinn sem ég borð­aði á ekk­ert skylt ljúf­fengan heim­il­is­mat sem er eld­aður af ást og umhyggju. Kannski var það raunin fyrir ein­hverjum árum, en nú er annað uppi á ten­ingnum.

Gagnrýni þessi birt­ist fyrst í nýjasta blaði Mannlífs sem hægt er að lesa hér