Marinó Ein­ars­son var lit­ríkur karakter sem rataði í ítekað fréttir vegna svika­mála á tíunda ára­tug síð­ustu aldar. Hann kynnti sig meðal ann­ars sem dönsku­kenn­ara, heila­skurð­lækni og bróður hins marg­verð­laun­aða hesta­manns, Sig­ur­björns Bárð­ar­sonar.

Marinó fædd­ist árið 1961 og ólst upp í Hafn­ar­firði. Ungur lenti hann upp á kant við skóla­kerfið og var far­inn að selja áfengi og sígar­ettur á svarta mark­aðnum. Hafði hann orðið sér úti um varn­ing­inn um borð í erlendum skip í höfn­inni. Hann stund­aði síðar sjó­mennsku og þótti hörku­dug­legur til vinnu.

Vodkalögg á kaffibrúsann

Ekki leið á löngu þar til Marinó fór að sýna á sér fleiri hliðar. Eitt haustið réði hann sig sem dönsku­kenn­ara í grunn­skóla á Suð­ur­landi, kvaðst vera Dani og bar danskt nafn. Marinó varð strax hrókur alls fagn­aðar. Skóla­ganga Marinós hafði aftur á móti verið með stysta móti og hafði hann vart lokið grunn­skóla. Það vakti athygli hvað Daninn káti hafði náð góðum tökum á íslensk­unni en dönsku­kunn­áttan var ekki á pari. Reyndar þóttu nem­endur Marinós lipr­ari í tungu­mál­inu.

Aðspurður síðar um reynsl­una af kennslu kvað Marinó hana verið góða. „Þetta gekk mjög vel, þakka þér fyrir, ég setti bara smá vod­ka­lögg á kaffi­brús­ann.“

Guðhræddi Færeyingurinn

Marinó tók eina ver­tíð í Ólafsvík og kynnti sig þar sem guð­hræddan Færeying. Kvaðst hann vera með svarta beltið í karate og sér­fræð­ing í sigl­inga­fræði. Sitthvað þótti þó vanta upp á fær­eysk­una svo og kunn­átt­una í sigl­inga­fræði. Fjótlega sáu heima­menn í gegnum hann en þó ekki allir eins og Alfons Finnsson sagði í sam­tali við Helg­ar­póst­inn árið 1995: „Hann var alveg kostu­legur og ég get svarið það að faðir minn, sem er Fær­ey­ingur, stendur enn á því að Marinó sé landi hans.“

Alfons sagði í sama við­tali sögu af því þegar Marinó hugð­ist sýna sam­starfs­fé­laga úr Ólafsvík hús sitt á Arn­ar­nesi. „Það er ekki að því að spyrja, hann ók upp að flottasta hús­inu, en þegar þeir voru á leiðnni inn kveðst hann allt í einu hafa gleymt lyklunum hjá móður sinni í Færeyjum.“

Sterkefnaði skipstjórinn

Á tíma­bili kynnti Marinó sig sem sterk­efn­aðan skip­stjóra á einum afla­hæsta tog­ara lands­ins. Í bók­inni Sérstæða saka­mál, sem Jóhanna S. Sig­þórs­dóttir, skráði segir að Marinó hafi sagt fólki, einkum konum, að þrátt fyrir riki­dæmið hefði lífið ekki alltaf verið honum auð­velt. Með tárin í aug­unum sagði hann konu sína hafa ekið ásamt barni þeirra í Vest­manna­eyja­höfn. Hefði hann náð að bjarga barn­inu en kona hans farist.

Marinó náði með sög­unni að heilla konu sem var dóttir hjóna sem ráku þjón­ustu­fyr­ir­tæki fyrir sjáv­ar­út­veg. Hann plat­aði þau til fram­leiðslu á dýrum tog­ara­hlerum en þegar honum var til­kynnt að þeir væru til­búnir flúði hann heim­ilið með þeim orðum að hann væri að fara í kvöld­verð með sjáv­ar­út­vegs­ráð­herra.

Hinum raun­veru­lega skip­stjóra á umræddum tog­ara, Benóný Ben­ón­ýs­syni, var ekki skemmt þegar fjöldi kvenna sem Marinó hafði svikið hafði sam­band við hann. „Þetta finnst mér ekki mik­ill heiður,“ sagði Benóný aðspurður.

Marinó hafði þá flutt upp á Skaga þar sem hann hélt leiknum áfram áður en upp um hann komst. Fór hann þá vestur á firði og end­ur­tók leik­inn þar til upp um hann komst.

Guðmundur heilaskurðlæknir verður til

Marinó breytti sög­unni í kjöl­farið fór að kynna sig sem mik­inn hesta­mann og eig­anda fjölda gæð­inga. Á hesta­mótum erlendis kynnti hann sig sem bróður Sig­ur­björns Bárð­ar­sonar og voru honum allar dyr opnar í hesta­við­skiptum í kjöl­farið. Ferð­að­ist hann um sveitir lands­ins og keypti hesta til útflutn­ings.

Sig­ur­björn Bárð­ars­son þurfti að leita til lög­reglu til að sverja af sér all­ann skyld­leika við Marinó.

Ekki löngu eftir það hafði norska lög­reglan sam­band við Sig­ur­björn og spurði hann út í heila- og tauga­skurð­lækn­inn Guðmund Ólafsson sem væri að kaupa hesta sem nýta ætti til end­ur­hæf­inga­starfs fyrir sjúk­linga í Noregi. Þar var Marinó á ferð og hafði enn notað nafn Sig­ur­björns í svindlinu. Fljót­lega vakn­aði þó grunur um að ekki væri allt með feldu og hafði einn hesta­maður sam­band við Lækna­fé­lagið sem til­kynnti honum að eini íslenski lækn­ir­inn með þessu nafni væri lát­inn.

Fékk tár í augun og allt

Í dag­blöðum frá þessum tíma er að finna fjölda frá­sagna ein­stak­linga af kynnum sínum við Marinó. Í Helg­ar­póst­inum árið 1995 er að finna frá­sögn Kristen M. Svenson, banda­rískrar konu sem hafði aug­lýst eftir hestum til kaups. „Í for­stof­unni á leið­inni út fór hann svo allt í einu að útskýra af hverju hann, þessi frá­bæri reið­maður, hefði sést svona lítið á hesta­manna­mótum. Ástæðuna kvað hann þá að hann hefði misst son sinn úr hvít­blæði – hann fékk tár í augun og allt.“

Fjöldi ein­stak­linga hafði bæði ama og kostnað af svindli Marinós. Aðrir munu hafa haft gaman af lyga­sögum hans og höfðu ein­hverjir á orði að hann ætti Ósk­arsverð­laun skilið, svo fær var Marinó í að spinna sögur.

Marinó lenti í alvar­legu vinnu­slysi í Noregi áður en hann flutti til Fil­ipps­eyja þar sem hann veikt­ist hast­ar­lega og lést langt um aldur fram árið 2011.

Bak­sýn­is­speg­ill þessi birt­ist fyrst 5. maí 2021 og skrif­aði Guðrún Gyða Eyþórs Árna­dóttir hann