Ungur íslenskur karl­maður hafði ætlað sér að sam­ein­ast löndum sínum í Íslend­inganý­lendu í Baldur, Manitoba í Kanada í nóv­em­ber 1903 en varð ekki kápan af því klæð­inu.

Tuttugu og eins árs gam­all íslenskur piltur hélt af stað 19. nóv­em­ber 1903 frá Brandon en leið hans lá í dreif­býl­is­sam­fé­lagið Baldur í Manitoba-fylki í Kanada. Hinn sein­heppni Íslend­ingur, sem ekki var nefndur í fréttum frá þessum tíma, drakk hins vegar svo mikið af áfengi á leið­inni að þegar gerð voru lest­ar­stjóra­skipti í bænum Belmont, að hann gat ekki með nokkrum móti lagt fram far­miða sinn. Var honum því hent út úr lest­inni, skammt frá bænum. Daginn eftir fannst greyið síðan fros­inn til dauða við lestar­tein­ana.

Hér er umfjöllun Lögbergs um málið þann 26. nóv­em­ber 1903:

Blaðið „Morning Telegram“ segir frá því 20. þ.m, að íslenskur piltur 21 árs gam­all hafi orðið úti 14. Nóvember nálægt bænum Belmont. Pilt­ur­inn hafði átt að vera á leið­inni með járn­braut­ar­lest­inni frá Brandon til Baldur, en þegar lest­ar­stjóra­skifti urðu í Belmont, hafði hann verið svo drukk­inn af víni, að hann hafði ekki getað lagt fram far­seðil sinn og því verið fleygt út af lest­inni skamt frá bænum, og fund­ist þar dauð­fros­inn næsta dag. Ekki er þess getið hvaðan piltur þessi var eða hvað hann hét.

Í umfjöllun Morning Telegram, sem Mannlíf fann á inter­net­inu, segir að pilt­ur­inn hafi verið svo rugl­aður af áfeng­is­drykkju að hann hafi ekki getað sýnt far­miða sinn. Þar er einnig tekið sér­stak­lega fram að lest­ar­stjór­inn beri enga ábyrgð á dauða pilts­ins, hann gert sitt besta að „umbera þennan ógæfu­lega mann“. Líklegt verður að telj­ast að tekið yrði öðru­vísi á málum ef þetta gerð­ist í dag.