Þriðju­dag­inn 6. jan­úar 1957, myrti Sig­ur­björn Ingi Þor­valds­son unn­ustu sína, Concordíu Jón­atans­dóttur með rifli í eld­húsi Garð­yrkju­skól­ans á Reykjum í Hvera­gerði. Í fyrstu hlaut Sig­ur­björn 12 ára dóm fyrir morðið en Hæsti­réttur þyngdi dóm­inn í 16 ár.

Það var rétt fyrir hádegi, sunnu­dag­inn 6. jan­úar árið 1957 að Sig­ur­björn Ingi, vinnu­maður í Garð­yrkju­skól­anum fór til Hvera­gerð­ist til að hitta mann sem hann hafði vit­neskju um að ætti riffil. Fékk hann riffil­inn lán­aðan með því að ljúga því til að hann þyrfti að aflífa fót­brot­inn kálf. Maðurinn lán­aði Sig­ur­birni riffil­inn með þremur skotum í. Sig­ur­björn þurfti aðeins eitt þeirra.

Sig­ur­björn fór þá aftur í Garð­yrkju­skól­ann á Reykjum og borð­aði hádeg­is­verð með nem­endum og starfs­fólki skól­ans. Fólki brá við að sjá hann með riffil­inn en hann róaði það með því að segja ekki eiga skot í hann. Sig­ur­björn og unnusta hans, Conkordía höfðu verið á dans­leik kvöldið áður, í bænum en eng­inn hafði tekið eftir óeðli­legri hegðun hans. Conkordía var nem­andi í skól­anum en þau höfðu þekkst í rúmt ár.

Sig­ur­björn kláraði mat­inn og tók svo eina skák við annan mann í sal skól­ans en hann þótti nokkuð lunk­inn skák­maður og var vel lið­inn meðal fólks á svæð­inu. Eftir skák­ina reis hann á fætur, tók riffil­inn í hönd og gekk inn í eld­hús skól­ans. Voru þar fyrir nokkrar konur en Concordía var ein þeirra. Sig­ur­björn spurði ráðs­kon­una sem þar var, hvort nokkuð vant­aði mjólk úr fjós­inu. Þá gekk hann upp að unn­ustu sinni og beindi orðum sínum að henni:„Jæja, Día mín.“ Svo beindi hann riffl­inum að kvið hennar og tók í gikk­inn. Gekk hann svo í her­bergi sitt í róleg­heit­unum og lok­aði að sér. Lést Concordía fljót­lega eftir að skotið reið af. Klukku­tíma síðar var Sig­ur­björn hand­tek­inn af sýslu­manni Árnes­inga, Páli Hall­gríms­syni.

Concordía, sem var ein­ungis 19 ára er hún lést, hóf nám við skól­ann ári áður en Sig­ur­björn var vinnu­maður við skól­ann. Játaði hann morðið strax en gaf aldrei upp ástæð­una. Talið var að megn afbrýði­semi hans hafi átt þar þátt í máli. Þá hafði hann verið undir áhrifum sam­fleytt í nokkra daga fyrir morðið og sofið lítið, var það talið eiga sinn þátt í ákvörðun hans um að myrða unn­ustu sína. Eftir að hafa sætt geð­rann­sókn á Kleppi í sjö mán­uði, var hann tal­inn sak­hæfur.

Sig­ur­björn hafði reyndar þjáðst af þung­lyndi síð­asta hálfa árið og reynt að fremja sjálfs­víg með því að inn­byrða Lýsol, sem er sterkt efni sem notað er í sápur. Tókst þá að koma honum til læknis í tæka tíð. Síðustu mán­uð­ina fyrir morðið hafði fólk þó tekið eftir því að hann virt­ist rólegur og í ess­inu sínu.

Í Morg­un­blað­inu frá árinu 1957 er vitnað í skýrslu dr. Helga Tóm­as­sonar: „Almenn tauga­kerf­is­rann­sókn er eðli­leg, eink­an­lega skal tekið fram, að ekki eru neinir Keith Flachs hringir í aug­unum né önnur ein­kenni, sem bent gætu til svo­nefndra Hepato. Álit mitt á Sig­ur­birni Inga Þor­valds­syni er þetta: Hann er hvorki fáviti né geð­veill í venju­legum skiln­ingi, en hald­inn tíma­bund­inni drykkju­sýki, dipsom­ani. Hann hefir vefrænan tauga­sjúk­dóm. Við langa athugun á geð­spít­ala, komu engin geð­veikis­heil­kenni fram hjá honum, en fimm sinnum má telja, að um nokkrar geð­lags­sveiflur hafi verið að ræða svip­aðar þeim, sem koma fram hjá per­iodiskt drykkju­sjúkum mönnum, sveiflur sem ef hann hefði verið utan spít­ala, senni­lega hefðu valdið því að hann hefði farið að neyta áfengis. Maðurinn virð­ist fylli­lega vita hvað honum hefir orðið á og skilja við­brögð þjóð­fé­lags­ins.“

Sig­ur­björn hlaut 12 ára dóm fyrir morðið en eftir að málið var áfrýjað þyngdi Hæsti­réttur dóm­inn og bætti við 4 árum til við­bótar. Var það lengsti dómur sem nokkur hafði hlotið á Íslandi um ára­bil. Sig­ur­björn lést árið 1995.

Bak­sýn­is­speg­ill þessi birt­ist fyrst á vef Mannlífs 21. októ­ber 2021.