Þriggja ára drengur komst í frétt­irnar í sept­em­ber árið 1975 þegar hann renndi vöru­bíl föður síns niður brekku og ofan í skurð.

Það var í sept­em­ber árið 1975 að þriggja ára pjakkur klifraði upp á vöru­bif­reið föður síns sem stóð á hlaði bónda­bæjar í Borg­ar­firði. Ekki vildi betur til en svo að drengnum tókst að ýta gír­stöng­ina í hlut­laus­ann og af stað fór vöru­bíll­inn, niður bratta brekku. Endaði ferða­lagið ofan í skurði skammt frá en fyrir ótrú­lega heppni varð pilt­inum ekki meint af ævin­týr­inu. Í frétt Dag­blaðs­ins, skammar blaða­maður eig­anda vöru­bíls­ins fyrir að gæta ekki betur að bíl sínum, því mun verra hefði getað gerst en raun bar vitni.

Hér má lesa frá­sögn Dag­blaðs­ins:

Óviti renndi bíl niður bratta brekku

Þriggja ára drengur príl­aði upp í vöru­bíl pabba síns og tókst að hreyfa gir­stöng­ina í hlut­lausan, þar sem bíll­inn stóð á hlaði bæjar nokk­urs í Borg­ar­firði. Rann bíll­inn af stað niður bratta brekku, sem lá niður frá hlað­inu og hafn­aði í skurði, skammt frá. Svo mildi­lega tókst til, að litli dreng­ur­inn komst af eigin ramm­leik út úr bílnum og varð fólk alls hugar fegið, þegar snáð­inn kom hlaup­andi á móti börnum á bænum, sem höfðu séð óhappið og tóku þegar til fót­anna, er þau höfðu látið full­orðna vita, hvað gerzt hafði. Þannig hagar til, að hefði bill­inn runnið niður mjög bratta og langa heim­reið­ina, hefði hann komizt á mikla ferð. Óvist er, hvernig þá hefði endað þessi ótíma­bæra bil­ferð Er full ástæða til að vara einu sinni enn við þvi, að vélar eða tæki, sem farið geta af stað við jafn­vel smá­barna­príl, séu skilin eftir aðgengi­leg fyrir óvita. Allir gleðj­ast yfir því, þegar svona vel er sloppið, en aug­ljóst er, hversu stutt er oft i mikla ógæfu, þegar ekki er gætt nauð­syn­legrar var­kárni.