Leslie Green, 70 ára, naut fjölskyldufrís á fjögurra stjörnu dvalarstað á Kanaríeyjum þegar hann veiktist af salmonellu og var fluttur á sjúkrahús þar sem hann lést síðar.
Breskur faðir lést á hörmulegan hátt eftir að hafa smitast af salmonellu í fríi með fjölskyldu sinni á Kanaríeyjum í fyrra en breskir miðlar segja frá málinu í dag.
Þann 1. október 2024 komu Leslie Green og kona hans Julie á fjögurra stjörnu dvalarstaðinn Occidental Jandia Playa á Fuerteventura. Fríið var bókað til að halda upp á afmæli þeirra hjóna en aðeins átta dögum síðar, 9. október, veiktist Leslie.
Einkenni Leslie hófust með niðurgangi sem leiddi til ofþornunar og ástand hans versnaði hratt. Læknirinn á dvalarstaðnum hitti hann 12. október og lét flytja hann með sjúkrabíl á heilsugæslustöð á staðnum til að gefa honum vökva. Líðan hans batnaði hins vegar ekki og var hann lagður inn á sjúkrahús daginn eftir.
Þegar Leslie var á sjúkrahúsi, greindur með salmonellu, upplifði hann alvarlega fylgikvilla, þar á meðal nýrnabilun, lungnabólgu og blóðsýkingu en það er ástand þar sem viðbrögð líkamans við sýkingu valda því að hann ræðst á sjálfan sig. Þrátt fyrir að hafa verið haldið sofandi, hélt heilsu hans áfram að versna og læknarnir urðu hjálparvana.
Leslie, sem hafði fagnað sjötugsafmæli sínu í júlí 2024, lést aðeins nokkrum klukkustundum eftir að slökkt var á öndunarvélinni hans 4. nóvember. Dóttir þeirra, Becci, 35 ára, flaug út til að styðja foreldra sína og var viðstödd þegar slökkt var á öndunarvél föður hennar. Elsta dóttir þeirra, Sarah, 38 ára, sem glímir við nýrnabilun á lokastigi, hafði nýlega verið sleppt af gjörgæslu og var líkamlega óhæf til að ferðast.
Flogið var með lík hans aftur heim viku síðar og krufning fór fram 18. nóvember, en enn er beðið eftir niðurstöðum.
Julie, sem er opinber aðstoðarhjúkrunarfræðingur á eftirlaunum, lýsti áhyggjum af matvælaöryggi á dvalarstaðnum, þar á meðal volgri carbonara sósu og vanelduðum kjúklingi. Hún benti ennfremur á skort á handþvotti meðal starfsfólks og þá venju að blanda ferskum réttum saman við rétti sem höfðu orðið afgangs.
Niðurbrotin Julie sagði: „Ég vissi fljótlega að þetta var alvarlegt og að þetta væri ekki einhver sólarhringspest. Nokkrum dögum síðar var hann á sjúkrahúsi og svo viku síðar var ég þar líka. Ég var heppin að því leyti, þó ég hafi verið illa farin, var ég ekki eins slæm og Leslie. Að sjá hann á sjúkrahúsi síðustu dagana var hræðilegt. Hann leit svo veikburða út og mér leið svo bjargarlausri, ég gat ekki gert neitt fyrir hann. Að kveðja Leslie og sjá líf hans renna út er eitthvað sem ég held að ég komist aldrei yfir.“
Julie minntist Leslie sem „einum af góðu strákunum“, góður og blíður maður sem elskaði fjölskyldu sína, naut þess að veiða, spila pílukast og pool og styðja fótboltalið sitt, Bury FC. Hún sagði: „Ég get ekki enn skilið hvernig við fórum í frí saman, en Leslie kom aldrei heim. Ef það væri ekki fyrir sársaukann sem ég vakna með daglega, myndi það næstum ekki virðast raunverulegt. Við Leslie áttum svo mörg áform um það sem við ætluðum að gera þegar við værum hætt að vinna, en mér finnst ég svikin yfir því að þau hafi verið tekin frá okkur á hinn grimmilegasta hátt. Það minnsta sem ég á skilið eru svör.“
Lögmaðurinn Jennifer Hodgson, alþjóðlegur sérfræðingur í alvarlegum meiðslum hjá Irwin Mitchell, sem er fulltrúi Julie, tjáði sig um alvarleika ástandsins: „Þetta er mál veldur gríðarlegum áhyggjum þar sem frásagnir annarra viðskiptavina okkar sem gistu á dvalarstaðnum á sama tíma, lýsa svipaðri reynslu.“
Hún hélt áfram að leggja áherslu á alvarleika þessa sjúkdóms: „Aldrei ætti að gera lítið úr áhrifum salmonellu og annarra magasjúkdóma. Þeir geta leitt til alvarlegra fylgikvilla sem leiða til alvarlegra meiðsla og því miður dauða, eins og mál Leslie undirstrikar á hörmulegan hátt.“
Athugasemdir