Kona sagði frá raunum sínum í DV árið 1994 en hún hafði lent í því að hár­greiðslu­kona klippti í eyra hennar og virt­ist vera svo gott sem sama.

„Hún var að snyrta hárið með hálf­bit­lausum þynn­ing­arskærum þegar hún allt í einu klippti skarð í eyrað á mér. Það blæddi mikið úr þessu og þetta var alls ekki þægi­legt. Hún sagði bara „Úps, þetta hefur aldrei komið fyrir áður“ og náði í bómull­ar­hnoðra og skellti yfir sárið,“ sagði konan við DV.

„Hár­greiðslu­konan hélt svo bara áfram að klippa mig eins og ekk­ert hefði í skorist, náði ekki í nein sótt­varn­ar­efni né einu sinni plástur. Ég hef haft mikil óþæg­indi af þessu því þetta hefur rifnað upp þrisvar sinnum,“ en eftir klipp­ing­una bað konan um afslátt en fékk ekki.

DV hafði sam­band við Lovísu Jóns­dóttur en hún var þá for­maður Hár­greiðslu­meist­ara­fé­lags Íslands til að spyrja hana út í málið. Hún sagð­ist aldrei hafa heyrt af slíku á 30 ára ferli.

„Félagið er ekki með sam­eig­in­lega trygg­ingu gagn­vart svona óhappi og það er því upp og ofan hvernig stof­urnar eru tryggðar. Á minni stofu er ég t.d. bara tryggð fyrir því að skemma hár og fót,“ sagði Lovísa. „Í svona til­fellum ætti fag­mað­ur­inn að sýna auð­mýkt, biðj­ast afsök­unar og reyna að gera gott úr öllu saman. Ég get ekki full­yrt að stof­urnar séu allar með sjúkra­kassa en flestar hljóta þær að vera með eitt­hvað til að sótt­hreinsa með og það hefði við­kom­andi átt að nota.“

Hún tók þó fram að ekki allar hár­greiðslu­stofur væru í félag­inu. „Hins vegar er bara um helm­ingur stof­anna í félag­inu og við­kom­andi stofa er þar ekki. Reyndar hef ég áður fengið upp­hring­ingar varð­andi þessa stofu og tel hana ekki vanda að virð­ingu sinni,“ sagði hár­greiðslu­meist­ar­inn.