„Ég hef búið hér í tæp þrjú ár, ég bjó áður á Grett­is­götu en ég ólst upp í Hlíðunum. Flutti svo í Laug­ar­nes­hverfið og bjó þar alla mína skóla­göngu þangað til ég flutti að heiman. Ég ákvað að fara fyrst til Parísar með vin­konu minni í hálft ár sem var æðis­legt, við vorum bara að læra frönsku, drekka kaffi og rauð­vín og njóta lífs­ins. Ég leigði svo í nokkur ár og keypti síðan mína fyrstu íbúð 2008. Hún var 35 fer­metrar og við Grett­is­götu. Svo flutti ég hingað í heila 50 fer­metra og fyrir mér var þessi íbúð mjög stór því ég var að koma úr svo pínu­litlu,“ segir hún hress í bragði og sýnir okkur litlu íbúð­ina sína. „Mér líður alveg brjál­æð­is­lega vel hérna og vil ekki hafa meira pláss, ég þarf ekki meira pláss og ég myndi bara safna að mér meira dóti ef ég byggi í stærra hús­næði því ég er svo mik­ill safn­ari í mér,“ segir hún sátt við sitt krútt­lega bak­hús í mið­bænum.

Stemmn­ingin á heim­ili Sigríðar er svo­lítið frönsk.

Syngur ekki mikið í hljóðbæra bakhúsinu

Syngur þú mikið þegar þú ert ein heima? „Nei, ekki mikið hérna heima því það býr stelpa á hæð­inni fyrir ofan mig og þetta hús er gam­alt og mjög hljóð­bært. Ég heyri í kis­unum hennar niður til mín og vatnið renna sem mér finnst afskap­lega nota­legt en ég verð að sýna til­lits­semi í svona hljóð­bæru húsi og er því ekki mikið að góla,“ svarar hún hlæj­andi. Heiðdís ljós­mynd­ari skýtur þá inn í umræð­una, þar sem hún stendur í stof­unni með mynda­vél­ina, að það muni nú örugg­lega eng­inn kvarta yfir söng frá sjálfri söngdívunni Sigríði Thorlacius, það þætti bara plús að búa fyrir ofan hana og allir við­staddir gestir eru sam­mála því.  „Stundum nota ég heim­ilið þegar ég þarf að æfa mig aðeins með ein­hverjum, þá æfum við okkur hérna í eld­hús­inu. En ann­ars æfi ég mig ekki mikið ein, ég syng nán­ast á hverjum ein­asta degi og þannig held ég mér í æfingu.“

Róm­an­tískur stíll ein­kennir svefn­her­bergið.

Var aug­ljóst frá því að þú varst krakki að þú myndir feta þennan veg; ætl­aðir þú þér alltaf að verða söng­kona? „Nei, það var alls ekki aug­ljóst, ég var svo feimin sem barn og til baka. Ég fór svo í söng­nám, byrj­aði í klass­ísku söng­námi þegar ég var að byrja í mennta­skóla og svo var ég í Hamra­hlíð­ar­kórnum í tíu ár og það var, má segja, minn stóri skóli. Þegar ég fór til Parísar hætti ég í klass­íska söng­nám­inu og fór að læra jass þegar ég kom til baka og kynnt­ist þá fólki í brans­anum og þannig eig­in­lega gerð­ist það að ég varð söng­kona,“ svarar hún hóg­vær og kveikir á kert­unum á eld­hús­borð­inu.

Baðkerið griðastaður söngkonunnar

Sigríður skellir sér í bað þegar hún þarf að núll­stilla sig.

Eldhúsið í litlu íbúð­inni hennar Sigríðar er ein­stak­lega nota­legt og inn­rétt­ingin í meira lagi óhefð­bundin en hún segir að svona hafi eld­húsið verið þegar hún keypti íbúð­ina. Gam­al­dags og sjar­mer­andi og hæfir hús­inu vel. Og þegar blaða­maður spyr hana hvar í íbúð­inni henni líði best segir hún að eld­húsið sé hennar staður: „Mér líður mjög vel hérna við eld­hús­borðið og þegar ég fæ gesti sitjum við oft­ast í eld­hús­inu en mér finnst líka rosa­lega gott að liggja í baði, þar slaka ég á og stundum fer ég í bað tvisvar á dag til að slaka á. Ástæðan fyrir því að ég keypti þessa íbúð var bað­kerið því ég var bara með sturtu þar sem ég bjó áður,“ segir hún og við kíkjum inn á bað­her­bergið þar sem fal­legt, frístand­andi bað­ker, grá­mál­aðir pan­el­veggir og róm­an­tískar lugtir í glugga­kistu skapa nota­legt and­rúms­loft.

Stemn­ingin á heim­il­inu er örlítið frönsk og þegar Sigríður er spurð út í það segir hún okkur að París sé upp­á­halds­borgin hennar, þar bjó hún á sínum tíma og drakk í sig franska menn­ingu. Eftir þá dvöl hefur hún reynt að kom­ast til Parísar helst á hverju ári, að minnsta kosti annað hvert ár. „Ég er einmitt á leið­inni þangað núna í sept­em­ber,“ segir hún bros­andi og blaða­maður kemst að því að upp­á­halds­lagið hennar er gam­alt franskt lag sem hún hefur sungið við mik­il­væg tíma­mót í söng­lífi sínu.

Gulir tónar, lifandi blóm og kaffiilmur

Heimili Sigríðar er lit­ríkt og lif­andi.

Íbúðin er í hjarta borg­ar­innar en hún er samt alveg laus og við ys og þys mann­lífs­ins og töfra­orðið til að ná þessu rólega and­rúms­lofti er bak­hús. „Ég verð ekk­ert vör við bíla­um­ferð eða manna­ferðir, það á aldrei neinn leið fram hjá hús­inu mínu. Það breytir öllu að vera í bak­húsi, mér líður bara eins og ég sé ein í heim­inum hérna. Ég er ekki viss um að ég myndi velja að búa í miðbæ Reykja­víkur nema bara af því að hér get ég verið alveg í friði. Það finnst mér geggjað. Mér finnst líka æðis­legt að búa í göngu­færi við flest því ég er ekki á bíl. Ég er bara ein og hjóla og geng eig­in­lega allt og finnst það mjög þægi­legt. Það er minn lífs­stíll.“

Sigríði þykir nauð­syn­legt að eiga góða kaffi­vél.

Það fer ekki fram hjá okkur að bjartir litir heilla söng­kon­una og lif­andi blóm, og hún segir okkur að það sé einmitt það sem hún freist­ast helst til að kaupa sér; afskorin blóm. „Ég elska blóm og ég er nán­ast alltaf með lif­andi blóm á eld­hús­borð­inu. Mér finnst svo nota­legt að koma heim og það er góð lykt sem tekur á móti mér,“ segir hún bros­andi.

Heimilið er lit­ríkt og gulir tónar áber­andi. „Ég vil gjarnan hafa liti í kringum mig og gæti aldrei búið í svart/hvítu umhverfi. Ég held rosa­lega mikið upp á stóra mál­verkið við end­ann á sóf­anum en systir mín sem var mér mjög kær mál­aði það og hún mál­aði líka hitt stóra verkið í stof­unni. Kannski ég velji ómeð­vitað gula tóna inn á heim­ilið út frá mál­verk­unum hennar. Mér finnst aðal­málið að hafa nota­legt í kringum mig og að eiga góða kaffi­vél,“ segir Sigríður og fær sér sopa af ilm­andi kaffi. Við kveðjum söng­kon­una með fal­legu rödd­ina og höldum út í helg­ina sem er handan við hornið.

Myndir / Heiðdís Guðbjörg Gunn­ars­dóttir