Í upp­hafi sýn­ingar hitt­ast ung­menni í bún­ingap­ar­tíi og fella hugi saman. Margir þekkja til­finn­ing­una að heill­ast af annarri mann­eskju og finna gagn­kvæma hrifn­ingu, maður verður ósigr­andi. Það er því tákn­rænt að bæði klæð­ist ofur­hetju­bún­ingum en Járn­mað­ur­inn og Svarta ekkjan eru erki­fj­endur og elskendur í senn. Sú teng­ing setur tón­inn því verkið hverf­ist í kringum eitruð kynni elskend­anna en bæði starfa sem sviðs­menn í leik­hús­inu milli þess sem þau stíga sjálf á svið og segja sögu sína. Per­són­urnar leika með öðrum orðum sjálfa sig.

Rétt eins og tit­ill­inn gefur til kynna er text­inn í mót­sögn við sjálfan sig því tvær hliðar má ávallt finna á sama pen­ingnum. Tví­skinn­ung­ur­inn á þó ekki aðeins við um hand­ritið sem er bæði háfleygt og hvers­dags­legt heldur líka um ólíkar upp­lif­anir pars­ins af sömu atburð­ar­rás.

Hand­ritið er afrek út af fyrir sig en verkið er að hluta til í bundu máli sem er sjald­séð form í íslensku leik­húsi. Jón Magnús Arn­ars­son, ljóð­skáld og leik­rita­höf­undur, gerir hér upp for­tíð sína með óvenju­legum hætti. Þó að umfjöll­un­ar­efnið sé þungt í vöfum er text­inn fram­reiddur af mik­illi kómík. Spuna­kenndir orða­leikir sviðs­mann­anna marka jafn­framt einn af hápunktum sýn­ing­ar­innar þar sem þau ræddu hugs­an­legar ástæður örlaga Rómeó og Júlíu forðum daga með nýstár­legum hætti.

Lýsing Þórðar Orra Pét­urs­sonar end­ur­varp­aði innri líðan þeirra per­sóna sem stigu á svið hverju sinni. Hún er bein­skeytt í senum sviðs­mann­anna og ágeng og óþægi­leg í leik ofur­hetj­anna. Óhætt er að segja leik­stjóra verks­ins, Ólaf Egilsson, nýta Litla sviðið til fulls í upp­setn­ing­unni. Á miðju leik­svið­inu sveifl­ast kað­all sem nýt­ist vel á margan hátt þar sem parið háir marg­sinnis sitt reip­tog milli tæl­ingar og tor­tím­ingar en kað­all­inn minnir líka á köngu­ló­ar­vef þar sem elsk­hug­arnir ná sínum hæðstu hæðum með ótraust hald­reipið að vopni.

Tvíræðni var því ekki aðeins að finna en í text­anum heldur verk­inu öllu. Marglaga flétta sem hefur per­són­urnar upp til skýja en steypir þeim svo niður aftur. Í hlut­verkum sínum sem ofur­hetjur virð­ast þau geta lagt heim­inn að fótum sér, klædd lit­ríkum pelsum og grodda­legum grímu­bún­ingum en þegar víman er liðin hjá blasir raun­veru­leik­inn við og leiðir þeirra verða að skilja. Sigríður Sunna Reyn­is­dóttir á heiður af bæði leik­mynd og bún­ingum.

Eðlilega mæðir mest á leik­ur­unum tveimur sem bera sýn­ing­una uppi. Einlæg, sterk og text­anum er komið skil­merki­lega til skila sem og þörf­inni fyrir að vera þráður, á þessum mæli­kvarða. Aflið til eyði­legg­ingar koll­varpar hins vegar til­veru elskend­anna tveggja sem ekk­ert vildu meira en að elska og eyði­leggja, vera vondir en láta á sama tíma elska sig af öllu afli. Að vera hetja og heigull á sama tíma. Það er óhætt að mæla með Tví­skinn­ungi fyrir alla þá sem sem hafa verið á valdi ást­ar­innar og kunna að meta orða­snilld íslenskrar tungu.

Umfjöll­un­ina má finna í nýjasta tölu­blaði Vikunnar.

Mynd / Grímur Bjarna­son.