Ára­móta­brennur hafa þekkst á Íslandi frá því að skóla­piltar úr Hóla­valla­skóla söfn­uðu saman tunnum og öðru timb­ur­rusli árið 1791 og kveiktu í á hæð sem þeir köll­uðu Vulcan (eld­fjall) en þar er senni­lega átt við Landa­kots­hæð. Fram að þeim tíma þótti timbur og annar eldi­viður ein­fald­lega of dýr­mætur til að sóa í slíkt.

Rúmlega hálfri öld síðar voru brennur orðnar nokkuð algengar og hefð fyrir því að dansa álfa­dans kringum þær. Sá siður á reyndar rætur að rekja til árs­ins 1871 þegar skóla­piltar við Lærða skól­ann frum­sýndu leik­ritið Nýársnótt en í því koma álfar við sögu. Pilt­arnir tóku sig síðan til á gamlárs­kvöld, ásamt stúd­entum þaðan og frá Kaup­manna­höfn, og klæddu sig upp sem álfa, gengu niður að Tjörn­inni í Reykja­vík með blys í hendi, döns­uðu og sungu álfasöngva.

Þess má geta að í um þessi ára­mót verða ára­móta­brennur á tíu stöðum í Reykja­vík, eins og verið hefur und­an­farin ár. Upp­lýs­ingar um stað­setn­ingu þeirra er að finna á vef Reykja­vík­ur­borgar. Eldur er bor­inn að köst­unum kl. 20.30 á gamlárs­kvöld á flestum brennum.