Sam­fé­lags­miðla­stjarnan og leik­list­ar­nem­inn Aron Már Ólafsson, betur þekktur sem Aron Mola, er einn af þeim sem taka þátt í her­ferð­inni #HUGUÐ á vegum geð­fræðslu­fé­lags­ins Hugrún.

Í við­tali á vef­síðu verk­efn­is­ins segir Aron á ein­lægan hátt frá glímu sinni við þung­lyndi og kvíða.

„Ég er þessi hefð­bundni kvíða­sjúk­lingur, sem ég held að við Íslend­ingar séum upp til hópa. Á sumrin erum við í þriggja mán­aða gleði­vímu og svo dettum við í sex mán­aða skamm­deg­is­þung­lyndi. Þetta er svona íslenska rútínan, myndi ég segja. Æska mín ein­kennd­ist af stöð­ugum flutn­ingum sem varð til þess að ég setti upp grímu og var því alltaf í hlut­verki glaum­gos­ans. Það var auð­veld­ara að fitta inn þannig. Það kemur manni langt að vera opinn og hress en til lengri tíma litið gerir það engum gott,“ segir Aron í við­tal­inu.

Líkaminn setti upp varnarvegg

Aron var átján ára þegar hann missti litlu systur sína, en hún varð undir bíl í fjöl­skyldu­ferð. Hann segir að syst­ur­miss­ir­inn hafi haft mikil áhrif á sig og sitt and­lega ástand.

„Ég hef alltaf fundið fyrir þung­lyndi en eftir að ég missti systur mína þá sökk ég djúpt. Fyrst hafði ég ekki hug­mynd um hvað var að ger­ast. Líkaminn setti upp einn helj­ar­innar varn­ar­vegg. Ég var alveg tómur og ég vissi ekki hvernig ég átti að bregð­ast við umhverfi mínu,” segir Aron, sem greip til ýmissa leiða til að deyfa sárs­auk­ann.

„Mér leið svo rosa­lega illa að ég fór að skaða sjálfan mig með eit­ur­lyfjum, drykkju og klámi. Það var ekki fyrr en ég algjör­lega frík­aði út að fólkið í kringum mig sagði að ég þyrfti að gera eitt­hvað í mínum málum. Ég leit­aði til sál­fræð­ings sem hjálp­aði mér að skilja hvað það væri sem ég var að upp­lifa. Ég var í tvö ár hjá honum og nýti mér þau verk­færi sem hann kenndi mér enn í dag, þau hjálpa mér mikið.“

Hætti að drekka, reykja gras og horfa á klám

Hann segir að námið í lista­há­skól­anum hafi neytt sig til að opna sig og láta grímuna falla.

„Leik­listin neyddi mig til þess að opna mig. Þú þarft að vera sam­kvæmur sjálfum þér ef þú ætlar að taka þátt í þessu námi. Það þarf að vera 100% traust á milli ein­stak­linga í bekknum. Á þeim tíma var ég ekki til­bú­inn til þess, sem varð til þess að ég féll um eitt ár. Ég fann að ég þurfti veru­lega að breyta ein­hverju. Ég sneri blað­inu algjör­lega við og hætti að drekka, reykja gras og horfa á klám, sem var allt orðið vanda­mál á þessum tíma­punkti.“

Í fram­hald­inu flutti Aron á Flúðir og vann við lið­veislu, og síðar fór hann í hálfs árs ferða­lag til Suður-Ameríku. Hann seg­ist hafa snúið til baka sem nýr maður en að hann finni enn fyrir kvíða.

„Í dag ein­kenn­ist kvíð­inn minn af þess­ari hugsun að ég sé ekki nógu góður. Að ég sé ekki að gera nóg til að ná árangri í líf­inu. Ég bý mér til fullt af verk­efnum og er mjög upp­tek­inn. Um leið og ég er ekki á fullu að vinna fer ég í lægð. Ég hugsa: „Vá, ég er ekki að gera neitt við líf mitt.“ Ég held alltaf að ég eigi að vera að gera eitt­hvað. Þegar ég er undir mik­illi pressu þá er ég ekk­ert kvíð­inn en þegar eng­inn ætl­ast til neins af mér þá finn ég fyrir þessum kvíða. Það er ótrú­lega skrítið. Ég er búinn að vera að æfa mig að vera heima og slaka á, sem er mjög erfitt fyrir mig.“

Viðtalið í heild sinni má lesa hér.