Hanna Rún er gift  Nikita Bazev og saman eiga þau son­inn Vladimir Óla Bazev, 4 ára, en Hanna Rún var einmitt 4 ára þegar hún mætti á sína fyrstu dansæf­ingu.

„Dansinum fylgir mikið glimmer og glamúr, svo ég var mjög ung farin að elska allt sem glitr­aði og glans­aði. For­eldrar mínir eiga einnig skart­gripa­versl­un­ina Gull­smiðju Óla sem ég var mikið í þegar ég var lítil stelpa og er mikið í enn þá í dag. Ég ólst því upp í mjög fal­legu umhverfi og elska allt sem glitrar. Mig dreymir til að mynda um að eign­ast krist­als­sófa en ég er að vísu byrjuð að steina bekk með kristölum svo sú ósk er hægt og rólega að ræt­ast.“

Hanna Rún seg­ist sækja inn­blástur hvar sem hún er þá stund­ina þó að hún sé mest í því að skapa sitt eigið.

„Mér finnst gaman að skoða Pinter­est en ég bý líka mikið til sjálf. Mér finnst gaman að vera pínu­lítið öðru­vísi og þá kemur sér vel að búa til sitt eigið hvort sem það eru skór eða eitt­hvað fyrir heim­ilið. Ég fell langoft­ast fyrir öllu sem glitrar og ef eitt­hvað glitrar í búð­ar­glugg­anum fer ég inn. Það er ann­ars mis­jafnt hvað ég heill­ast af, það fer eftir skap­inu og getur flakkað frá því að vera svartur elegant þröngur rúllu­kraga­kjóll einn dag­inn yfir í rifnar ljósar galla­buxur.

Annars finnst mér lang­skemmti­leg­ast að kaupa peysur og eyrna­lokka, en auð­vitað er ekk­ert leið­in­legt heldur að kaupa skó, kjóla og töskur. Að mínu mati er stór kósí peysa skyldu­eign í alla fata­s­kápa, þær klikka ekki. Annars finnst mér mjög gott að ganga á hælum svo ég yrði alltaf að eiga hæla­skó líka. Ég á mér enga upp­á­halds búð en finnst alltaf gaman að kíkja í Zara. Ég finn mjög oft eitt­hvað fal­legt þar en ég er líka dug­leg að kíkja inn í alls­konar versl­anir og kaupi það sem heillar mig, sama hvað búðin heitir.“

Þegar talið berst að furðu­leg­ustu kaup­unum segir Hanna Rún þau hafa verið fjölda­mörg.

„Ég gæti eflaust skrifað margar blað­síður um furðu­leg­ustu kaupin því ég á það til að kaupa föt sem ég veit að ég mun aldrei nota en kaupi þau bara af því þau eru svo fal­leg. Svo á ég þau bara. Ég keypti mér einu sinni alveg hrika­lega ljótan pall­í­ettu­jakka í London, hann var svo ljótur að hann varð eig­in­lega flottur. Ég mun senni­lega aldrei nota hann en ég varð samt að eign­ast hann. Það sama á við um pall­í­ettunær­bux­urnar sem ég keypti í Kaup­manna­höfn, við skulum ekk­ert fara nánar út í þann hryll­ing. Svo keypti ég barna­bol handa sjálfri mér, hann var auð­vitað allt of lít­ill en hann var svo fal­legur að ég varð að eign­ast hann. Ég held það sé best að stoppa bara hér,“ segir Hanna Rún að lokum og hlær.

„Upp­á­halds­fylgi­hlut­ur­inn minn er þessi gull­hringur. Pabbi smíð­aði þennan 14 karata gull­hring með þremur demöntum en þeir tákna mig, mann­inn minn og son okkar. Pabbi bank­aði upp einn sunnu­dags­morg­un­inn með rósir, morg­un­mat og þennan hring og færði mér að gjöf. Ég hef ekki tekið hring­inn af mér síðan ég fékk hann. Þessi hringur er mjög tákn­rænn fyrir mig og mér þykir mjög vænt um hann.“

„Mér þykir mjög vænt um þessa swarovksi-krist­als­skó, því þetta eru með fyrstu skónum sem ég stein­aði. Ég hef síðan ekki töl­una hvað ég hef steinað marga skó í dag en þessa stein­aði ég með Eygló Mjöll, litlu systur minni, við eld­hús­borðið í Danmörku þegar ég bjó þar 17 ára gömul. Við sátum í marga klukku­tíma að steina skóna.“

„Ég elska svarta pels­inn minn, ég nota hann mjög mikið en fjöl­skylda manns­ins mína gaf mér hann í nýárs­gjöf þegar ég gekk með son okkar.“

Mynd: Annika Haas (EU2017EE)/CC BY 2.0

Myndir / Unnur Magna