Sex ár eru nú síðan Snjólaug leidd­ist út í uppi­stand en til­drög þess voru að hennar sögn óbilandi athygl­is­sýki. „Ég var alltaf þessi krakki sem setti upp sýn­ingar í stof­unni og píndi for­eldra mína til að horfa við­stöðu­laust á mig. En í stórum hópi er ég frekar feimin þó að ég sé alltaf fljót að detta í trúð­inn meðal vina og ætt­ingja, þar soga ég athygl­ina óspart að mér. Í uppi­stand­inu geri ég mest grín að sjálfri mér en passa á sama tíma að tala aldrei aðrar konur niður.

Ég fjalla um hvernig það sé að vera ein­hleyp og barn­laus í vina­hóp þar sem allir hinir eru meira og minna ráð­settir með börn og heim­ili. Konur í minni stöðu tengja við þetta og það finnst mér skemmti­legt. Ég geri líka óspart grín að for­eldrum mínum en pabbi er til að mynda með yngri konu sem ég djóka mikið með og dreg þau gjarnan inn í allt sem ég geri en þau sem betur fer hlæja manna hæst. Ég er heppin að hafa alist upp við mikið grín og við fjöl­skyldan erum öll með frekar svæs­inn húmor. For­eldrar mínir skildu fyrir mörgum árum og hafa síðan þá eign­ast nýja maka og börn svo í dag á ég um þrjú hund­ruð systk­ini, þetta er svona ekta íslenska flókna fjöl­skyldu­sy­stemið. Þau geta því ekk­ert sett sig á háan hest, þau hafa lifað, rétt eins og ég.“

Fylgir því frelsi að gera grín að Íslandi

Und­an­farin ár hefur Snjólaug ferð­ast með uppi­standið sitt utan land­stein­anna og heim­sótti til að mynda Eistland á dög­unum en hún kemur jafn­framt mikið fram í Edinborg og London.

„Fyrsta uppi­standið mitt var í London þar sem ég tal­aði í fjöru­tíu mín­útur á ensku. Hér heima hef ég líka haldið sér­stakar túrista­sýn­ingar svo ég er mark­visst að leita á þann markað líka. Upptökur frá þeim kvöldum sendi ég svo á aðila erlendis og kynni mig á þann hátt.“

Snjólaug Lúð­víks­dóttir prýðir for­síðu nýj­ustu Vikunnar.

Snjólaug segir tals­verðan mun að skemmta á íslensku eða ensku en hún seg­ist eðli máls­ins sam­kvæmt mun frjáls­ari á móð­ur­mál­inu. „Ég myndi segja að ég væri mun meira ég sjálf á íslensk­unni þar sem ég get bullað í kringum hlut­ina meðan enska uppi­standið lík­ist meira hand­riti þar sem ég fylgi form­inu algjör­lega eftir. En svo fylgir því líka ákveðið frelsi að gera grín að Íslandi, þannig opn­ast aðrar dyr. Ég geri grín af Bláa lón­inu, álfatrúnni hér og stjörnu­merkj­unum okkar en rauður þráður er aðal­lega hversu auð­trúa við Íslend­ingar erum, svo á móti geri ég grín að ferða­mönnum þegar uppi­standið fer fram á íslensku.“

Viðtalið við Snjó­laugu má lesa í heild sinni í nýjasta tölu­blaði Vikunnar sem kemur í versl­anir í dag.

Myndir / Aldís Páls­dóttir
Förðun / Björg Alfreðs­dóttir