Nokkur stór striga­verk liggja upprúlluð á gólf­inu og Úlfur fer að sýna okkur þau eitt af öðru á meðan Aldís ljós­mynd­ari fangar stemn­ing­una á vinnu­stof­unni.

Verkin hans Úlfs vísa oft í kvik­myndir og það sem er að ger­ast í heim­inum og sjá má margar heims­þekktar per­sónur í verkum hans; box­ara, stjórn­mála­menn, leik­ara o.fl. „Litirnir í mynd­unum segja til um hvernig mér líður þegar ég er að mála þær. Fyrir tveimur árum not­aði ég mikið bláa og gula liti, þar á undan var ég mikið í svörtu og rauðu. Síðasta sumar og vetur var erf­ið­ara tíma­bil hjá mér og þá urðu lit­irnir grárri. Ég nota bjart­ari liti þegar mér líður vel en það er ekki með­vituð ákvörðun heldur ger­ist það bara.“

Var það alltaf markmið hjá þér að verða listamaður?

„Nei, ég get ekki sagt það. Ég byrj­aði í kvik­mynda­gerð, þegar ég var í Garða­skóla gerði ég stutt­myndir með vini mínum, við vorum bara að leika okkur en svo komst ein þeirra á kvik­mynda­há­tíð í New York, þá vorum við félag­arnir bara svona 14 ára. Það hvatti okkur til að taka þetta alvar­lega og ég fór svo í Kvik­mynda­skól­ann 2006-2008. Í fram­hald­inu fór ég í Mynd­list­ar­skól­ann á Akureyri bara vegna þess að mamma hvatti mig til þess, hún er sjálf mynd­list­ar­maður.

Mynd / Aldís Páls­dóttir

Þá fór ég að gera mínimal­ísk verk og áhug­inn kvikn­aði. Svo komst ég inn í mynd­list­ar­skóla í Svíþjóð og pláss­inu fylgdi vinnu­stofa og því fylgdi frelsi sem ég hafði ekki kynnst áður. Ég hélt svo sýn­ingu og seldi tvö verk og síðan hef ég ekki getað hætt að mála. Ég útskrif­að­ist frá Valand Academy of Art í Gauta­borg árið 2012 og hef verið á Íslandi meira og minna síðan, fór að vísu til Strass­burg að mála í nokkra mán­uði síð­asta vetur og hef haldið nokkrar sýn­ingar. Næsta sýn­ing verður í Vín­ar­borg í maí á þessu ári.“

Ertu með mörg verk í vinnslu í einu eða einbeitir þú þér að einu?

„Ég er stundum með tvö í vinnslu; eitt hér á vinnu­stof­unni og eitt í bíl­skúrnum heima, þá mála ég hér á dag­inn og oft í skúrnum á morgn­ana og á kvöldin. Þetta getur verið pínu­lítið vesen,“ segir hann og brosir.

Lifir þú á listinni?

„Nei, ekki enn þá, ég hef alltaf verið að vinna með. Núna er ég í hálfu starfi á leik­skóla. Ég ætla ekki að gera þau mis­tök aftur að fara í 100% vinnu.“

Úlfur seg­ist verja um mán­uði í að gera hvert og eitt verk en sum eru mun lengri tíma í vinnslu.

Hvaða listamenn eru í uppáhaldi hjá þér?

„Erró hefur alla tíð verið í upp­á­haldi hjá mér, ég var einu sinni með eina mynd á sam­sýn­ingu í Hafn­ar­hús­inu á sama tíma og hann var með sýn­ingu þar í öðru rými sem mér fannst mjög skemmti­legt. Kjarval heillar mig líka.“

Hvernig nærir þú andann?

„Ég reyni að hugsa vel um mig. Fer í rækt­ina, út að hlaupa eða í sund og ég drekk eig­in­lega bara þegar ég er með opnun. Þá er stressið sem fylgir því að halda sýn­ingu liðið hjá og ég fæ mér í glas.“

Verk Úlfs eru gjarnan mjög stór.

Ljós­myndir / Aldís Páls­dóttir