Tillagan sem er hug­ar­fóstur bæj­ar­full­trú­ans Sigurðar J. Hreins­sonar felur í sér að bæj­ar­stjóra verði falið að óska eftir sam­starfi við Súða­vík­ur­hrepp um stofnun vinnu­hóps sem hafi það hlut­verk að gera stað­ar­vals- og fýsi­leika­könnun á að koma upp skipa­kirkju­garði í ein­hverjum inn­fjarða Ísa­fjarð­ar­djúps. Sér Sigurður fyrir sér að skipa­kirkju­garð­ur­inn sam­an­standi af 5 til 10 tré­skipum á hafs­botni. Samhliða væri hægt að byggja upp aðstöðu fyrir sport­köfun sem nýtur vax­andi vin­sælda í heim­inum og bendir Sigurður á að á dög­unum var Airbus 330-far­þega­þotu sökkt undan ströndum Tyrk­lands í þeim til­gangi. Aðspurður hvort hann hafi ein­hverja sér­staka stað­setn­ingu í huga, svarar Sigurður: „Firð­irnir fyrir innan okkur eru skjól­sælli og til­tölu­lega straum­léttir, það er ef við horfum á þetta út frá hags­munum kaf­ara. Það er til dæm­ist flak í Álfta­firði sem er mjög vin­sælt. Sá fjörður er líka nálægt byggð og annarri þjón­ustu en það er viss­ara að gefa Súð­vík­ingum tæki­færi til að tjá sig um það. En þetta snýst líka um hvað svæðið þolir, það þarf að huga að mengun og að ganga ekki of langt á umhverfið.“

En málið snýst ekki síður um að bjarga menn­ing­ar­verð­mætum, segir Sigurður. Á síð­ustu árum og ára­tugum hafi miklum fjölda tré­skipa verið fargað á eldi eða nið­ur­broti og svo mun áfram verða þar sem fjár­magn til varð­veislu þess­ara minja sé af skornum skammti. Mjög kostn­að­ar­samt sé að halda svona skipum við og bendir Sigurður á reynslu Skaga­manna af kútter Sig­ur­fara, en honum verður lík­lega fargað þar sem ljóst er að end­ur­bætur eru of kostn­að­ar­samar. Í til­lög­unni er bent á að dæmi séu um að sokkin timb­ur­skip hafi varð­veist mjög vel og þess vegna megi sækja þau af hafs­botni síðar og end­ur­gera.

Tré­skipið María Júlía hefur legið við bryggju í Ísa­fjarð­ar­höfn í rúman ára­tug þar sem það grotnar niður.

Sigurður segir að Vest­firð­ingar standi frammi fyrir álíka vanda­máli og Skaga­menn því tré­skipið María Júlía hafi legið við bryggju í Ísa­fjarð­ar­höfn í rúman ára­tug þar sem hún grotnar niður. Hann sér því fyrir sér að hægt verði að varð­veita það skip í skipa­kirkju­garð­inum. „Það stóð alltaf til að end­ur­gera skipið en það er orðið svo risa­vaxið verk­efni sem ég sé ekki annað en að menn muni ýta á undan sér næstu árin. Það blasir við að á næstu fimm árum komi hún til með að sökkva upp við bryggju og þá mun kosta millj­ónir að ná henni upp og maður spyr sig hvort það sé ekki bara betra að sökkva skip­inu.“

Ríkið stendur í skuld við Vest­firð­inga
María Júlía er í eigu Byggða­safns Vest­fjarða og Minja­safns Egils Ólafs­sonar á Hnjóti en það fyrr­nefnda hefur séð um að fóstra skipið og greiða af því hafn­ar­gjöld. Skipið á sér um margt merka sögu því þetta var fyrsta björg­un­ar­skip Vest­firð­inga og voru það kven­fé­lög á svæð­inu sem sáu um að fjár­magna kaupin. Helga Þórs­dóttir, for­stöðu­maður Byggða­safns Vest­fjarða, segir það afleita hug­mynd að sökkva skip­inu. „Mér finnst það ekki koma til greina, en það kemur heldur ekki til greina að láta það liggja í höfn­inni,“ segir Helga við Mannlíf.

End­ur­gerð Maríu Júlíu hefur setið á hak­anum um ára­bil sökum fjár­magns­skorts. Helga segir að ríkið hafi á sínum tíma gert heið­urs­manna­sam­komu­lag um að veita opin­berum fjár­munum til að end­ur­gera skipið en aðeins brot af þeim 148 millj­ónum sem var lofað hafi skilað sér. Verði skip­inu hins vegar sökkt þurfi að skila þeim fjár­munum sem þó hafa skilað sér. „Ef það á að afskrá Maríu Júlíu þá þarf bær­inn eða safnið að borga 20 millj­ónir til baka. Safnið á ekki slíka fjár­muni. Stað­reyndin er sú að ríkið stendur í skuld við okkur og það ætti að sjá sóma sinn í að standa við það sam­komu­lag sem var gert. Mér finnst ekki hægt að leyfa þeirri sögu að sökkva og það væri óvirð­ing við vinnu allra þess­ara kvenna á Vest­fjörðum sem lögðu í þessa ótrú­lega söfnun.“

Á fundi bæj­ar­ráðs var óskað eftir því að til­lagan yrði rædd í sveit­ar­stjórn Súða­vík­ur­hrepps.