„Okkur hefur til þess dags þótt mik­il­vægt að tekið sé mark á okkur í sam­skiptum við aðrar þjóðir. Við viljum vera virt við­lits, vera tekin alvar­lega og álitin sjálf­stæð, full­valda þjóð. Við berum með okkur ríkt þjó­aðrstolt og virð­umst sjaldan stolt­ari en þegar eftir okkur er tekið á erlendri grundu. Þá fögnum við og stöndum saman í gleði og ham­ingju. Stoltari en nokkrum sinni,“ sagði Helga Vala.

„Það er nú svo að til þess að eiga heimt­ingu á að vera tekin alvar­lega þurfum við að skoða hvernig vð komum fram við aðra. Hvaða augum við lítum þá sem við gerum samn­inga við og göngum til sam­starfs við. Getum við vænst virð­inga ef okkur er ómögu­legt að sýna öðrum það sama?“

Hún benti á umræðu um full­veldi lands­ins og þær hug­myndir að ógn standi að. „Hvað er þetta full­veldi? Hugtakið kemur úr þjóð­ar­rétti og fellst hið ytra full­veldi einmitt í rétti ríkja til að taka á sig alþjóð­legar skuld­bind­ingar. Það höfum við gert ára­tugum saman. Allt frá því að Ísland varð full­valda. Við höfum skuld­bundið okkur að þjóð­ar­rétti sem full­valda ríki af fúsum og frjálsum vilja til að lúta ýmsum reglum. Það gerðum við til að mynda árið 1953 þegar við gerð­umst aðila að mann­rétt­inda­sátt­mála Evrópu. Við vorum ekki með því að afsala okkur full­veldi. Þvert á móti vorum við að sýna umheim­inum að við værum full­valda þjóð sem teldum hags­munum okkar betur borgið meðal ann­arra þjóða í sam­vinnu um aukin mann­rétt­indi.“

Helga vala sagði stjórn­völdum bera að slíta sam­vinnu eða standa með henni og taka fullan þátt. „Samninga skal halda. Um það er ekki deilt. Vilji maður ekki halda sam­stafi­á­fram er það ekki leiðin að brjóta sátt­mála og virða samn­inga af vettugi heldur ber stjórn­völdum, til að halda virð­ingu lands hvort tveggja heima við eða á alþjóða­vett­vangi, að slíta bara sam­vinn­unni. Ellegar standa með þess­ari sam­vinnu og taka bara fullan þátt.“