Neysla munn­tó­baks var reyndar ekki sér­lega útbreidd á þessum tíma og fáheyrt að íslenska nef­tó­bakið væri notað undir vör, eða eins og segir í grein­ar­gerð frum­varps­ins: „Tóbaksneysla er hér um bil úr sög­unni og neysla nef­tó­baks sem fram­leitt er hér á landi hefur dreg­ist mjög saman og er að mestu leyti bundin við roskna karl­menn.“

Hins vegar var bent á að tóbaks­fram­leið­endur væru að mark­aðs­setja nýjar teg­undir munn­tó­baks sem blandað væri bragð­efnum og ætlað að höfða til ungs fólks. Þessi teg­und tóbaks væri ekki síður ávana­bind­andi en reyk­tó­bak. ÁTVR flutti ekki inn slíkt tóbak en það gerði tóbaks­búðin Björk og dreifði til versl­ana og ein­stak­linga. „Þetta hefur leitt til stað­bund­inna neyslu­far­aldra meðal barna og ung­linga og hafa borist ugg­væn­legar fréttir þar að lút­andi. Við þessu þarf að bregð­ast af fullri ein­urð.“ Sem sagt, mark­miðið með því að banna vör­una var að vernda ung­viðið.

Þessi aðferð hefur mis­tek­ist illi­lega eins og töl­urnar sýna. Könnun Gallup fyrir Land­lækn­is­emb­ættið sýnir að langstærsti hóp­ur­inn sem notar munn­tó­bak eru karl­menn á aldr­inum 18 til 34 ára. Þá fær­ist munn­tó­baks­notkun meðal ungra kvenna í vöxt. Í lang­flestum til­vikum nota þessir hópar íslenskt nef­tó­bak til verks­ins, vöru sem var „að mestu leyti bundin við roskna karl­menn“ þegar lögin voru sam­þykkt.