Sex vikur eru liðnar frá því að Þórdís Kolbrún Reyk­fjörð Gylfa­dóttir, ferða­mála-, iðn­aðar- og nýsköp­un­ar­ráð­herra, var skipuð dóms­mála­ráð­herra í kjöl­far nið­ur­stöðu Mann­rétt­inda­dóm­stóls Evrópu í máli Guð­mundar Andra Ást­ráðs­sonar gegn Íslandi. Dóm­stóll­inn taldi skipan Arn­fríðar Ein­ars­dóttur í emb­ætti dóm­ara við Lands­rétt „sví­virði­legt brot á gild­andi lögum“ hér á landi. Strax við skipan Þórdísar í stól dóms­mála­ráð­herra var gefið út að um tíma­bundna lausn væri að ræða. Þrátt fyrir það bólar enn ekk­ert á nýjum ráð­herra. Töfina segir Frétta­blaðið vilj­andi og til að halda þing­flokki Sjálf­stæð­is­flokks­ins sam­starfs­fúsum.

Nýr dóms­mála­ráð­herra verður því lík­lega ekki skip­aður fyrr en eftir þing­lok. Þetta segir Frétta­blaðið að öllum lík­indum til að halda ró í þing­flokki Sjálf­stæð­is­flokks­ins og til að auka sam­starfsvilja þing­manna „enda þeir þing­menn sem hafa áhuga á emb­ætt­inu lík­legri til að vera sam­starfs­fúsir á meðan emb­ætt­inu er óráð­stafað.“

Sjá einnig: Mannétt­inda­dóm­stól Evrópu dæmir ríkið fyrir brot á mann­rétt­indum Bjarna Ármanns­sonar

Mynd/Aldís Páls

Sigríður Andersen hefur ekki tekið sæti í þing­nefnd frá því að Lands­dóms­málið og nið­ur­staða Mann­rétt­inda­dóm­stóls­ins varð til þess að hún hrökkl­að­ist úr emb­ætti. Hún er sögð sækj­ast fast að setj­ast aftur í stól dóms­mála­ráð­herra. Heim­ildir Frétta­blaðs­ins herma að valið standi helst milli Áslaugu Örnu Sig­ur­björns­dóttur og Birgis Ármanns­sonar í emb­ætti dóms­mála­ráð­herra.

Sjá einnig: „Það var reynt að vega að mér um leið og ég kom inn í ráðu­neytið“

Í nýjasta tölu­blaði Stund­ar­innar, sem kom út fyrir páska, kemur fram að aldrei hafi verið fjallað um þann mögu­leika að íslenska rík­inu yrði dæmt áfelli í Lands­rétt­ar­mál­inu. Dómurinn hefur víð­tæk áhrif á réttar­ör­yggi hér á landi en ekki var mótuð áætlun né mörkuð stefna um hvernig bregð­ast skyldi við nið­ur­stöðu ráð­herra í óhag.

Samkvæmt svörum sem Stundin fékk frá skrif­stofu yfir­stjórnar for­sæt­is­ráðu­neyt­is­ins var talið „erfitt ef ekki úti­lokað að skipu­leggja fyrir fram með ein­hverri vissu hvaða við­brögð teld­ust við­hlít­andi til skemmri og lengri tíma“. Dagana eftir nið­ur­stöðu dóm­stóls­ins ríkti upp­lausn­ar­á­stand í rétt­ar­kerf­inu. Lands­réttur lagði niður störf, engar aðgerðir voru boð­aðar til að tryggja réttar­ör­yggi íslenskra borg­ara og alger óvissa ríkti um hvernig brugð­ist yrði við af hálfu dóm­stóla og stjórn­valda.

Uppfært: Fyr­ir­sögn hefur verið breytt frá því að fréttin birt­ist fyrst.