„Í mínum huga eru val­kost­irnir tveir:. Annars vegar að stjórn­völd semji við þá 15 dóm­ara sem eiga sæti í Lands­rétti um að þeir segi af sér, gegn greiðslu skaða­bóta. Dæmi um slíkar bætur gætu verið laun í x-langan tíma og að réttur til launa falli niður fái þeir aðra vinnu. Í kjöl­far þess að allir dóm­ar­arnir segja af sér, eru skip­aðir dóm­arar til bráða­birgða (hugs­an­lega allir þeir sömu og sögðu af sér) á meðan nýtt umsókn­ar­ferli, með nýju hæf­is­mati fer af stað. Þeir dóm­arar sem þegar hafa starfað við Lands­rétt eru þar aug­ljós­lega með tölu­vert for­skot á aðra umsækj­endur. Þegar þessu er öllu saman lokið, þá skipar Alþingi hæf­ustu 15 umsækj­end­urna aftur og þeir taka sæti sem dóm­arar við rétt­inn. Allir þeir sem rekið hafa mál fyrir Lands­rétti fá end­ur­upp­töku fyrir þeim dóm­stól, óski þeir svo, og kostn­að­ur­inn við rekstur mál­anna er greiddur úr rík­is­sjóði.

Hins vegar væri hægt að fara þá leið að senda öll áfrýjuð mál beint til Hæsta­réttar Íslands. Þeir sem hafa þegar fengið úrlausn í Lands­rétti fá sjálf­krafa rétt til áfrýj­unar til Hæsta­réttar. Dómarar við Lands­rétt fara í frí og bíða þess að nið­ur­staða komi frá yfir­rétti MDE. Á meðan þeir bíða mætti skipa ein­hverja þeirra sem Hæsta­rétt­ar­dóm­ara til bráða­birgða, til þess að draga úr álagi á Hæsta­rétt. Báðar þessar leiðir munu auð­vitað kalla á laga­breyt­ingar og lík­lega er fyrri val­kost­ur­inn hreinni leið, ef svo mætti að orði kom­ast. Síðan er nátt­úru­lega hægt að gera eitt­hvað allt annað og gefa okkur lög­mönnum færi á því, að draga í efa allar nið­ur­stöður Lands­réttar til eilífð­ar­nóns. Vonandi berum við gæfu til þess að kom­ast hjá því.“