„Þannig er það með margar póli­tískar umræður í íslensku sam­fé­lagi – þær fá ekki að þró­ast. Fátt ger­ist. Líklega af því að fólk er ótta­slegið við breyt­ingar, það óþekkta. Þetta á við um stór mál og smá. Stjórn­ar­skrár­nefndir hafa starfað frá 1942 – raun og veru linnu­laust frá því að Íslend­ingar fengu sjálf­stæði en samt hefur okkur ekki tek­ist að fá sam­þykkta eigin stjórn­ar­skrá. Ný stjórn­ar­skrá er þó til­búin í heild­ar­drögum,“ skrifar hún.

Eva segir hræðslu fólks við breytnigar vera ástæð­una fyrir því að sama umræðan kemur upp aftur og aftur. „Að sama skapi sjáum við sömu umræð­una aftur og aftur um klukk­una, áfengi í búðir, gjald­mið­il­inn og svo fram­vegis. Skjald­borgin um stöð­ug­leik­ann er svo gott sem stöðnun.“

Hún heldur áfram um þau tíma­mót sem vest­rænn sam­fé­lög standa á, hvað tækni og lofts­lags­mál varðar. „Eðli lífs­ins er þróun. Eðli manns­ins er aðlög­un­ar­hæfni. Vestræn sam­fé­lög standa á tíma­mótum með yfir­vof­andi breyt­ingum á jörð­inni vegna lofts­lags­breyt­inga og hraðrar tækni­þró­unar. Annað hvort tökum við for­ystu í þeirri þróun eða að við reynum að verja núver­andi lifn­að­ar­hætti og synda á móti straumnum. Ef við getum ekki þorað að stíga út fyrir þæg­ind­ara­mmann til að gera til­raunir eins og t.d. með klukk­una eða lent ágrein­ingi eins og með áfengi í búðir er hættan sú að við höfum ekki hug­rekki til að reyna við stóru málin.“

Pistil Evu má lesa í heild sinni hérna.