„Sýningin sam­anstendur af sjö víd­eóskjáum og ein­kennir erkitýpískt lands­lag hvern og einn. Þetta eru hand­mál­aðar leik­myndir þar sem fólk í lækna­sloppum gengur fram og til baka,“ segir Ragnar.

„Hvert mynd­band er 24 klukku­tímar; hefst á mið­nætti og lýkur á mið­nætti næsta dag. Þannig að það má líka segja að verkin séu ein­hvers konar klukkur. Ég var að hugsa um 20. aldar vegg­myndir sem sýna fram­farir þar sem fólk í hvítum sloppum er í hetju­legum aðstæðum tengdum vís­indum og fram­förum. Þetta er meðal ann­ars undir áhrifum frá sov­éskri áróð­urs­list sem og banda­rískum áhrifum; það má sjá hetju­lega mynd­list sem sýnir fram­farir, vís­indi, menntun og vinnu í verkum út um allan heim frá mið­biki 20. aldar. Þetta fjar­aði svo út þegar fram­fara­trúin rann af fólki. Mér finnst þetta vera heill­andi og sorg­lega fyndið fyr­ir­bæri og mér fannst áhuga­vert að fara inn á þessar lendur með nútíma­legu, níhíl­ísku tvisti. Fólkið er bara að vafra þarna um fram og til baka. Það er eitt­hvað ljóð­rænt til­gangs­leysi yfir þessu öllu saman. Þetta eru fárán­lega löng mynd­bönd með fólki sem er eig­in­lega ekki að gera neitt,“ segir hann, en hug­myndin að verk­inu varð til þegar Ragnar tók þátt í sam­keppni fyrir lista­verk í Maersk-turn­inum sem er nýbygg­ing heil­brigð­is­vís­inda­sviðs Kaup­manna­hafnar-háskóla. Verkið var vígt þar 29. jan­úar og sýn­ingin var opnuð svo tveimur dögum síðar í i8.

Ragnar Kjart­ans­son hefur sýnt verk sín erlendis við góðan orðstír árum saman og orðið hvað þekkt­astur fyrir gjörn­inga og mynd­bandsinn­setn­ingar sínar. Mynd / Elísabet Dav­íðs­dóttir

Ragnar játar að verkið sé flókið tækni­lega og það hafi verið fjöl­margar áskor­anir sem þurfti að yfir­stíga til að þessi hreyf­an­legu mál­verk yrðu að veru­leika. „Þótt þetta sé mynd­bands­verk þá mætti líka líta á þetta sem mál­verka­sýn­ingu,“ segir hann. „Þetta eru mál­verk sem eru gerð með gömlum aðferðum í bland við splunku­nýja staf­ræna mögu­leika nútím­ans. Það er samt ekk­ert staf­rænt við þessi verk útlits­lega en formið er bara til vegna tækn­innar í dag. Einnig eru þessi verk undir áhrifum skjá­mynda og skjá­hvíla sem eru allt í kringum okkur í dag­legu lífi.“

Rekinn áfram af feg­urð­ar­þrá
Fram undan og yfir­stand­andi eru svo ýmsar aðrar sýn­ingar lista­manns­ins víða um lönd. Nú standa til dæmis yfir sýn­ingar á verkum hans í Phoenix og Los Angeles. Sýningu í Peking var að ljúka og í vor verður hann með yfir­lits­sýn­ingu í Stutt­gart en Ragnar hefur sýnt verk sín erlendis við góðan orðstír árum saman og orðið hvað þekkt­astur fyrir gjörn­inga og mynd­bandsinn­setn­ingar sínar. Á hvað leggur lista­mað­ur­inn áherslu í verkum sínum?
„Ég held ég leggi mesta áherslu á feg­urð­ina og ein­hverja heim­speki­lega afstöðu sem hefur líka með feg­urð­ina að gera. Ég held að ég sé alltaf að vinna með þrá. Ein­hverja feg­urð­ar­þrá. Það að vinna við mynd­list gefur mér mjög mikla ánægju. Því fylgir ljóð­ræna að vera að vinna í list sinni og vera alltaf að pæla í list ann­arra. Það gefur mér rosa­mikið að lifa í þessu ríki­dæmi ljóð­ræn­unnar sem listin er.“

Hann segir að í raun sé heim­ur­inn sitt stóra áhuga­mál. „Stóra áhuga­málið er að reyna að nýta hverja sek­úndu sem maður er á lífi til að upp­lifa heim­inn – að verja tíma með fólki, að lesa bækur, að fara á sýn­ingar og að skoða ein­hverja hluti og fá sér Camel og kaffi við sól­ar­upp­rás.“

Sýning Ragnars Kjart­ans­sonar, Fígúrur í lands­lagi, var opnuð í i8 Galleríi 31. jan­úar og stendur til 16. mars. Þar eru sjö mynd­bands­verk sem hvert og eitt er 24 klukku­stunda langt.

Hvítvín og Leonard Cohen
Talið bein­ist inn á aðrar brautir, þar á meðal draum­farir og Ragnar að það hafi gerst tvisvar að hann hafi dreymt lista­verk. „Mig dreymdi einu sinni að ég væri í kirkju­garð­inum við Suð­ur­götu og sá þar hvítan leg­stein sem á stóð: „Það eina sem hann lang­aði til að gera var að fróa sér og borða konfekt.“ Mér fannst þetta dálítið fal­legt og gerði síðar slíkt minn­is­merki, nema að text­inn er á þýsku.“
Ragnar segir frá öðrum draumi sem varð að einu af hans fyrstu lista­verkum. „Mig dreymdi einu sinni að það væri lítil aug­lýs­ing í Mogganum í stað teikni­mynd­ar­innar „Ást er“ og þar stóð þessi til­kynn­ing: Því miður mun Ragnar Kjart­ans­son ekki geta tekið þátt í þess­ari sýn­ingu. Í stað­inn mælum við með því að þið farið heim og drekkið hvítvín og hlustið á Leonard Cohen.“