Dómnefnd sem hafði það hlut­verk að velja sig­ur­veg­ara í sam­keppni um úti­lista­verk í hinu nýja Voga­hverfi kynnti nið­ur­stöður sínar í gær. Fyrir val­inu varð til­laga hinnar þýsku Karin Sander og „gerir ráð fyrir að tveimur pálmatrjám sé komið fyrir í stórum turn­laga gróð­ur­húsum og að frá þeim stafi ljós og hlýja.“ Um var að ræða eina viða­mestu sam­keppni um úti­lista­verk sem efnt hefur verið til í Reykja­vík og er kostn­að­ur­inn, sem bor­inn er sam­eig­in­lega af Reykja­vík­ur­borg og lóða­eig­endum í Voga­byggð, áætl­aður 140 millj­ónir króna.

Úti­lista­verk í umhverfi okkar eru bráð­nauð­syn­leg og það má með góðum rökum halda því fram að það eigi að vera mun fleiri. Listin auðgar ekki aðeins umhverfi okkar heldur segir hún okkur hver við raun­veru­lega erum. Byggð án listar er á mörkum þess að kall­ast sam­fé­lag. Það er líka algengur mis­skiln­ingur að listin megi ekk­ert kosta. Það ber að meta hug­myndir og vinnu lista­manna til fjár, rétt eins og vinnu verka­manna, lög­manna og ann­arra starf­stétta. 70 millj­ónir í fal­legt lista­verk sem standa mun í ára­tugi íbúum og öðrum veg­far­endum til ánægju og ynd­is­auka er ekki sóun á fjár­munum.

Óhætt er að segja að nið­ur­stöðu dóm­nefnd­ar­innar hafi verið fálega tekið og lík­lega hafa þau sem nefnd­ina skip­uðu ekki séð fyrir sér þau ofsa­fengnu við­brögð sem sig­ur­til­lagan átti eftir að vekja. Fjöl­margir ruku á sam­fé­lags­miðla til að ausa úr skálum reiði sinnar á meðan aðrir keppt­ust við að hafa það í flimt­ingum. Að venju er þar margt og mis­gáfu­legt að finna, svo sem popúl­ísk hróp um að óverj­andi sé að eyða fjár­munum í lista­verk á meðan ein­hver þarna úti býr við skort. Annars staðar má þó rekast á góð og gild umhugs­un­ar­efni.

Þannig bendir sagn­fræð­ing­ur­inn Stefán Pálsson á að víða í borg­inni megi finna lista­verk sem ekki þjóna hlut­verki sínu sem skyldi vegna þess að ekki var hugsað til enda hvernig átti að við­halda þeim svo sómi sé að. Til dæmis hefur kostn­aður við umsýslu Fyssu í Laug­ar­dal orðið til þess að slökkt hefur verið á tækja- og tölvu­bún­aði í ára­tug. Gervi­gos­hver­inn Strókur í Öskju­hlíð hefur legið í dvala í mörg ár af sömu ástæðum og Orku­veitan og Reykja­vík­ur­borg deildu um hvor skyldi standa straum af rekstri Frið­ar­súl­unnar í Viðey.

Þessi atriði virð­ast ekki hafa verið hugsuð til enda í vali dóm­nefnd­ar­innar því morg­un­ljóst er að það er helj­ar­innar verk að halda lífi í risa­vax­inni suð­rænni plöntu á 64. breidd­argráðu. Er nóg að horfa á þyrnum stráða sögu pálmatrjáa á Íslandi, til dæmis í Perlunni forðum daga. Dóm­nefndin las borg­ar­búa heldur ekki rétt þegar hún komst að þess­ari nið­ur­stöðu sinni, því af við­brögð­unum að dæma hafa þeir enga þol­in­mæði fyrir öðru mögu­legu plöntu­klúðri líkt og raunin varð í bragga­mál­inu.

Borgin hefur hins vegar annað tromp í erminni sem lítið hefur verið minnst á í umræð­unni fram til þessa. Hún festi nefni­lega einnig kaup á til­lögu dansks lista­manna­hóps sem felur í sér að einn 30 metra ljósa­staur komi í stað venju­legs staurs við ein­hverja götu eða torg í Voga­byggð. Í umsögn dóm­nefndar segir: „Tillagan er húmor­ísk og bætir ljóð­rænni vídd í hvers­dag­inn í þessu nýja hverfi. Við vissar aðstæður getur ljósið á þessum háa staur verið eins og stjarna yfir byggð­inni.“ Þessu trompi þarf borgin að spila út.