Vesna átti ekki að vera í þess­ari vél en mis­tök voru gerð og nafna hennar, Vesna Nicolié, var send í flugið sem henni hafði verið ætlað. Okkar Vesna ásamt fleirum flaug til Kaup­manna­hafnar til að leysa af áhöfn sem átti að hvíl­ast og flaug því með flugi 364 júgóslav­neska félags­ins JAT þann 26. jan­úar 1972. Flug vél­ar­innar var frá Stokk­hólmi til Belgrad með við­komu í Kaup­manna­höfn og Sagreb. Vesna var alsæl með rugl­ing­inn sem gaf henni tæki­færi til þess að sjá Danmörku í fyrsta sinn.

Sprengja undir sæti

Enginn vissi af stórri sprengju sem hafði verið komið fyrir undir sæti rétt fyrir framan vinstri væng vél­ar­innar. Það gerðu hryðju­verka­sam­tökin Ustache, öfga­hægri-nas­ista­sam­tök í Króatíu, sem voru á þeim tíma ábyrg fyrir 20 öðrum árásum.

Sprengjan sprakk þegar flug­vélin var í 33.000 feta hæð yfir borg­inni Srbska-Kamenice. Vélin brotn­aði í tvennt og hrap­aði til jarðar með 28 far­þegum og áhöfn. Hrapið tók þrjár ógn­ar­langar mín­útur áður en flug­vélin rakst á fjallstind og sprakk.

Þýskur maður var fyrstur á vett­vang og fann Vesnu. Hún lá undir líki og hluti af þjón­ustu­vagni hafði stung­ist inn í bakið á henni. Maðurinn hlúði að henni eftir bestu getu þar til frek­ari hjálp barst. Hún var flutt á sjúkra­hús og í fyrstu var henni ekki hugað líf. Hún reynd­ist vera með þrjá brotna hryggjar­liði, mikla höf­uð­á­verka og var fót­brotin á báðum fótum.

Vesna var í dái í þrjá daga eftir slysið.

Eftir að hafa legið í dái í þrjá daga, vakn­aði hún og bað um sígar­ettu. Hún reynd­ist vera lömuð fyrir neðan mitti. Tveimur vikum seinna fékk hún loks að vita hvað hafði gerst, sjálf mundi hún ekk­ert eftir slys­inu.

„Ég er ekki heppin“

Seinna gekkst Vesna undir skurð­að­gerð þar sem tókst að gefa henni mátt í fæt­urna. Í sept­em­ber, eða tæpum átta mán­uðum eftir slysið, var hún orðin spennt að kom­ast aftur til vinnu.

Hún mundi ekk­ert eftir slys­inu og slapp því við and­legar afleið­ingar þess, eins og martraðir og áfallastreituröskun. Hún horfði á flug­slysa­myndir án þess að það snerti hana meira en aðra.

„Ég er ekki heppin þótt öllum finn­ist það, ef ég væri heppin hefði ég aldrei lent í þessu slysi,“ var haft eftir henni.

Árið 1985 komst Vesna í Guinnes-heims­meta­bók­ina fyrir að hafa lifað af hæsta fall allra án fall­hlífar. Vesna lést 23. des­em­ber 2016 í Belgrad, 66 ára gömul.

Vesna lést árið 2016, þá 66 ára gömul.