„Verstu stund­irnar eru þegar koma lítil börn, það er erf­ið­ast, ég man eftir tveggja vikna barni sem hafði lát­ist sem var nátt­úr­lega afar sorg­legt, en á sama tíma hugs­aði maður um hina hlið­ina, að annað lítið barn hafi fengið nýtt hjarta eða annað líf­færi,“ segir Sylvía.

Sylvía í færni rann­sókn­ar­stofu.

Í mörgum til­vikum eru líf­færa­gjafi og líf­færa­þegi hvor á sínum spít­al­anum, jafn­vel hvor í sínu fylk­inu og Sylvía hefur margoft flogið sem fylgd­ar­maður með líf­færi. „Við fljúgum með lít­illi einka­flug­vél og ég hef farið til Kanada og margra fylkja í Banda­ríkj­unum. Við förum ekki mikið lengra, þó að flogið hafi verið til Alaska og Hawaii, þar sem líf­færið þolir oft­ast mest átta klukku­stundir. Þegar um hjarta er að ræða reynum við að fara ekki yfir fjórar klukku­stundir. Tíminn sem miðað er við er frá því líf­færi er tekið úr gjafa þar til það er sett í þeg­ann.“

Sylvía, Michael Wong, kær­asti hennar, og Paul Chang, yfir­maður þeirra, við einka­flug­vél­ina sem flytur líf­færi frá gjöfum til þega.

Lestu við­talið við Sylvíu í heild sinni í nýjasta Mannlífi.