Þorði ekki að trúa góðu fréttunum

Zainab er eig­in­lega rétt farin að þora að trúa því að hún fái að búa áfram á Íslandi, en hún ótt­að­ist að það yrði dregið til baka þannig að hún vildi ekki segja bekkj­ar­fé­lögum sínum frá því. Það var ekki fyrr en einn bekkj­ar­bróðir hennar heyrði af dval­ar­leyf­inu í fréttum og óskaði henni til ham­in­ingju sem hún þorði að opna sig með það.

„Já,“ segir hún og hlær. „Ég þorði ekki að vera viss um að við fengjum að vera hérna og vildi ekki valda þeim von­brigðum. Þau hafa verið svo góð við mig og hjálpað mér svo mikið að mér fannst ég myndi bregð­ast þeim ef þetta gengi ekki eftir. Svo ég þagði bara.“

Það að vera komin á síð­asta ár í grunn­skóla er meira en Zainab hafði þorað að vona og hún seg­ist enn ekki vera komin svo langt að ákveða í hvaða mennta­skóla hún fari næsta haust.

„Nei, ég er ekki búin að ákveða það,“ segir hún. „Flestir úr Haga­skóla fara í MR en mér er sagt að það séu svo ströng inn­töku­skil­yrði þar að ég er ekki viss um að ég kom­ist inn. Mér gengur samt mjög vel í skól­anum, en íslenskan mín er ekki orðin alveg nógu góð. Ég er farin að skilja heil­mikið en það er mjög erfitt að tala hana svo ég á erfitt með það enn þá. Bekkj­ar­fé­lagar mínir hjálpa mér samt líka heil­mikið með tungu­málið og eru alltaf til­búin að þýða fyrir mig ef ég skil ekki það sem kenn­ar­arnir segja. Þau eru svo æðis­leg.“

Lestu við­talið við Zainab í heild sinni í nýjasta tölu­blaði Mannlífs.