Höfundur: RaTaTam
Leik­stjóri: Charlotte Bøving
Leikarar:  Albert Hall­dórs­son, Guð­mundur Ingi Þor­valds­son, Guðrún Bjarna­dóttir, Halldóra Rut Bald­urs­dóttir og Hildur Magn­ús­dóttir.
Leikmynd, leik­gervi og bún­ingar: Þórunn María Jóns­dóttir
Lýsing: Björn Berg­steinn Guð­munds­son
Tónlist og hljóð: Helgi Svavar Helgason og RaTaTam
Drama­t­úrg: Stefán Ingvar Vig­fús­son

Myndir af skuggahliðinni

Leik­hóp­ur­inn RaTaTam frum­sýndi í gær­kvöldi verk sitt HÚH! Best í heimi á litla sviði Borg­ar­leik­húss­ins undir stjórn Charlotte Bøving. Þar skoða þau sjálfs­mynd Íslend­inga í gegnum sögur úr eigin lífi og sínar eigin sjálfs­myndir og eru ekki mis­kunn­söm í sinn garð eða okkar hinna. Við erum kannski glæsi­leg á að líta, vel klædd, glað­leg í fasi, með flotta fer­il­skrá, dáð og öfunduð, en bak við fram­hlið­ina erum við svekkt á að vera ekki metin að verð­leikum; við erum jafn­vel feit og ólögu­leg þótt það sjá­ist ekki utan á okkur; kannski erum við í raun og veru bara ljótir og klunna­legir apar ef vel væri að gáð.

Þátt­tak­endur eru fimm að þessu sinni, öll gam­al­kunnir RaTaTam-leik­arar: Albert Hall­dórs­son, Guð­mundur Ingi Þor­valds­son, Guðrún Bjarna­dóttir, Halldóra Rut Bald­urs­dóttir og Hildur Magn­ús­dóttir. Erfitt á ég með að trúa því að allt sem þau segja úr lífi sínu sé satt en það er þá eflaust satt í lífi ein­hverra ann­arra. Albert dró sjálfan sig sundur og saman í nöpru háði og seint verður grát­brag­ur­inn hans topp­aður. Guð­mundur Ingi kynnti sig sem „made in sveitin“ og sagði átak­an­lega sögu af ósigri ungs drengs við smölun. Guðrún tal­aði svo nið­ur­lægj­andi um eigin fal­legu per­sónu að maður setti upp skeifu og þegar Halldóra Rut lýsti líf­inu eins og það var þegar hún var lítil stúlka fékk ég hrein­lega andnauð af van­líðan! Hildur kynnti sig í fyrstu sem glimmerpíu sem væri ævin­lega glöð og hress en innan í grönnum glitr­andi kroppnum leynd­ist annar sem kepp­irnir héngu utan á og tróð sér í hvert bik­iníið utan yfir annað … Ofbeld­is­fullur leikur hennar að trompet­inum sínum var sjón að sjá! Charlotte kallar þetta „nútíma Íslend­inga­sögur“ í við­tali í Morg­un­blað­inu og það er ágæt­lega orðað. Þetta eru sög­urnar sem við segjum engum en læð­ast kannski að okkur þegar við birtum myndir úr okkar sig­ur­sæla lífi á net­inu.

Þó að drama­tíkin byrj­aði snemma í sýn­ing­unni var góður og stöð­ugur stíg­andi í henni sem negldi mann fastan í sætið. Hrein­skilnin var í senn nístandi og hræði­lega fyndin. Þórunn María Jóns­dóttir skap­aði sýn­ing­unni skemmti­lega umgjörð og bún­ing­arnir voru marg­vís­legir og margir óvæntir. Helgi Svavar Helgason og RaTaTam eru skrifuð fyrir tón­list­inni en allir þátt­tak­endur eru mjög mús­íkalskir og bein­skeyttir söng­text­arnir eru leik­hóps­ins eins og leiktext­inn að öðru leyti. Loks má bæta því við að lýs­ing Björns Berg­steins Guð­munds­sonar tók virkan þátt í afhjúp­un­inni.

Albert Hall­dórs­son í hlut­verki sínu.