„Þessa fjóra daga sem hann var á geð­deild, algjör­lega nið­ur­brot­inn, og ég var að reyna að tala hann til, datt mér aldrei í hug að þetta myndi enda svona hræði­lega,“ segir hún. „Hann sagð­ist myndu loka á sam­skipti við mig ef ég tæki afstöðu með Gísla en ég tók enga afstöðu, sagði honum bara að jafna sig, þessi kona væri ekki þess virði að splundra sam­stöðu okkar þriggja.

Varðandi fyrri brot hans þá vil ég taka fram að þau áttu sér alltaf stað þegar hann var í harðri neyslu. Ekki að það sé afsökun, en það er skýr­ing. Eftir að hann kom út af geð­deild­inni féll hann og fór heim til Gísla með kunn­ingja sínum og þeim bræðr­unum lenti saman sem lauk með því að Gunnar skaut Gísla í lærið, skotið fór í slagæð og honum blæddi út. Lög­gæslu­menn­irnir sem komu á vett­vang voru með bundnar hendur vegna þess að þeir máttu ekki fara inn á undan sjúkra­bílnum og því fór sem fór.“

Spurð hvort hún sé reið yfir því að Gísli hafi verið lát­inn liggja einn þar til honum blæddi út tekur Heiða sér örlít­inn umhugs­un­ar­tíma til að svara.

„Jú,“ segir hún svo. „Ég er reið, það hefði verið hægt að bjarga honum. En samt hef ég eig­in­lega ekki orðið reið í þessu sorg­ar­ferli, nema auð­vitað við fólkið í kringum mig sem sýndi af sér virki­legan ótukt­ar­skap gagn­vart mér vegna þess að ég vildi ekki taka þá afstöðu að kalla Gunnar morð­ingja. Ég þekki hann ekki sem slíkan.

Ég veit auð­vitað að hann hefur gert hræði­lega hluti, þótt ég hafi ekki lesið öll máls­skjöl í þeim málum sem hann hefur verið dæmdur fyrir en mér finnst það ekki vera mitt að dæma hann. Ég get ekki einu sinni verið reið við hann í þessu til­felli, hann þarf að lifa með því alla sína ævi að hafa drepið bróður sinn og besta vin. Þeir höfðu búið saman, unnið saman og áttu mjög vel saman þegar Gunnar var í topp­standi, sem hann var miklu oftar en í neyslu.

Þótt ég syrgi auð­vitað Gísla bróður minn óskap­lega mikið þá er Gunnar líka bróðir minn og ég get ekki hatað hann fyrir þetta slys. Ég er bara svo ofboðs­lega sorg­mædd. Ég er búin að missa alla þá sem hafa verið mér kær­komn­astir, mömmu, pabba, vini og ömmur en þetta er mesta sorg sem ég hef upp­lifað.

Þegar lög­reglan kom til að segja mér frá þessu var mér boðin hjálp sem ég afþakk­aði með þeim orðum að ég væri vön þessu en málið er að þetta er það svaka­leg­asta högg sem ég hef fengið. Sorgin var svo mikil að ég fann lík­am­legan sárs­auka. Ég svaf ekki, ég borð­aði ekki og ég get svarið að ég man ekk­ert eftir fyrstu dög­unum á eftir.“

Mynd / Hallur Karlsson