„Ég sá pruf­urnar fyrir söng­leik­inn aug­lýstar á Facebook og fannst lítið annað koma til greina en að fara,“ segir Berglind. „Ég var ekk­ert gríð­ar­lega bjart­sýn eftir fyrstu pruf­una en svo fékk ég „recall“, og annað, og að lokum sím­tal frá Vigni leik­stjóra sem bauð mér hlut­verkið. Ég leik Oz en hún er upp­reisn­ar­seggur sem berst gegn yfir­vald­inu í heimi þar sem frjáls hugsun og list­sköpun er bönnuð. Alger töffari og hörku­tól. Svo datt ég inn í auka­hlut­verk sem kenn­ari í upp­hafi verks­ins sem er gaman að leika sér með líka.“

Mikill söngur er í verk­inu en Berglind byrj­aði fyrst að læra söng í leik­list­ar­nám­inu. „Ég kem úr „syngj­andi fjöl­skyldu“ ef svo má að orði kom­ast og föð­ur­ættin er mjög mús­ík­ölsk sem hefur svo­lítið verið minn skóli í söng og fram­komu í gegnum tíð­ina,“ segir Berglind sem á einnig að baki píanó­nám frá grunn- og mennta­skóla­ár­unum. Margir flott­ustu leik- og söngv­arar lands­ins taka þátt í sýn­ing­unni og Berg­lindi finnst mik­ill heiður að starfa með þeim. „Ég, eins og svo margir, ólst upp við list­ina þeirra þannig það er mik­ill heiður að fá að vinna með og kynn­ast þeim. Það sama er að segja um alla aðra sem koma að sýn­ing­unni. Ótrúlega flottir og miklir fag­menn hérna og orkan geggjuð. Þetta er rosa­lega skemmti­legt.“

Öðlaðist sjálf­stæði að alast upp í litlum bæ
Berglind fædd­ist á Ísafirði og er alin upp í Bol­ung­ar­vík. For­eldrar hennar búa fyrir vestan en Berglind og systk­ini hennar eru nú öll farin suður, eins og sagt er. „Ég var nokkuð aktívt barn, en með grunn­skól­anum lærði ég á píanó, spil­aði fót­bolta og æfði einnig sam­kvæm­is­dans í nokkur ár. Ég útskrif­að­ist svo sem stúd­ent af nátt­úru­fræði­braut við Mennta­skól­ann á Ísafirði, 2012. Þar tók ég að sjálf­sögðu þátt í leik­fé­lagi skól­ans, MORFÍs, og skóla­kórnum en ég fór einnig í skipti­nám í eitt ár til Frakk­lands. Eftir stúd­ents­próf flutti ég suður og bý núna í Laug­ar­dalnum með kærast­anum mínum, Bolla Má Bjarna­syni. Það var frá­bært að alast upp í Bol­ung­ar­vík. Mikið frelsi og maður varð snemma frekar sjálf­stæður. Það er auð­vitað tak­markað fram­boð af tóm­stundum og þess háttar í svona litlu sam­fé­lagi en maður fann lítið sem ekk­ert fyrir því. Það kall­aði líka á frjótt ímynd­un­ar­afl – að finna sér eitt­hvað að gera og kunna að nota umhverfið sitt.“

Eftir stúd­ents­prófið fór Berglind í tann­smíði en hætti fljót­lega. „Ég fór í tann­smíði því ég þekkti stelpu sem hafði klárað námið og tal­aði um hvað verk­legi hlut­inn væri skemmti­legur. Það hljóm­aði geggjað því ég hef alltaf haft gaman af handa­vinnu. Ég komst svo ekki í gegnum klásus um jólin og það reynd­ist vera ein besta höfnun sem ég hef fengið. Ég tók nokkra valá­fanga á vor­önn, kláraði árið og tók svo þá ákvörðun að fara ekki í nám um haustið og fór að vinna hjá leik­skól­anum Grænu­borg.

Frá því að ég man eftir mér sagð­ist ég ætla að verða leik­kona eða list­mál­ari. Málið er að ég beit það í mig þegar ég var ung­lingur að hug­myndin um að ég gæti orðið leik­kona væri frá­leit þar sem ég byggi í Bol­ung­ar­vík – það væri bara fólk í Reykja­vík sem gæti fetað þennan veg. Það útskýrir ágæt­lega ástæð­una fyrir fyrsta náms­ár­inu í HÍ. Í Grænu­borg kynn­ist ég Evu Jóhanns­dóttur, góðri vin­konu minni í dag, sem kynnti mig fyrir Kvik­mynda­skól­anum og ég ákvað að fara í leik­list og kvik­mynda­gerð. Ég kláraði þar vorið 2016 og um haustið byrj­aði ég svo í leik­ara­námi á sviðs­lista­braut Lista­há­skóla Íslands og útskrif­að­ist þaðan með BA-gráðu í vor.“

We Will Rock You Ísland var frum­sýnt í Háskóla­bíói í gær og næstu sýn­ingar verða á morgun og 23. ágúst. „Svo voru tvær auka­sýn­ingar að detta í hús sem er bara frá­bært. Sýnum þá einnig síð­ustu helg­ina í ágúst og fyrstu í sept­em­ber. Fram undan er síðan óvissan en örugg­lega eitt­hvað dásam­legt. Ég hlakka bara til að sjá hvað fram­tíðin hefur að geyma,“ segir Berlind að lokum.