Að spyrja Birgittu um einka­líf hennar og nán­asta fólk er eins og að ganga á vegg. Hún seg­ist alltaf hafa passað vel upp á það að blanda ekki einka­málum sínum í opin­bera umræðu.
„Ég er mik­ill varð­hundur frið­helgi einka­lífs­ins,“ segir hún hlæj­andi. „En ég hef verið í flóknu sam­bandi við sjálfa mig all­lengi og þegar maður fer í svona brjál­æði eins og ég hef verið í er eng­inn tími fyrir eitt­hvert til­huga­líf, en ég á þrjú börn sem eru öll orðin meira en átján ára og tókst það sem fáum sem hafa verið áber­andi í stjórn­málum hefur tek­ist að passa vel upp á þau og blanda þeim ekki inn í það drullu­svað sem póli­tíkin er.

Það er eitt af því sem fólk gleymir þegar það segir ógeðs­lega ljóta hluti um aðra, oft án þess að hafa nokkurn tíma átt í sam­skiptum við við­kom­andi, að þessir aðilar sem verið er að við­hafa svona stór orð um eiga sitt líf og sínar fjöl­skyldur.

Það má vera með harða gagn­rýni á verk stjórn­mála­manna en þegar farið er að sjúk­dóms­greina aðra opin­ber­lega má fólk aðeins fara að hugsa sinn gang. Hafi fólk eitt­hvað út á mann að setja sem mann­eskju er lág­marks­krafa að það sé til­búið að segja það við mann augliti til auglitis í einka­sam­tali. Ef fólk er ekki til­búið til þess þá blokkera ég það, alveg án þess að hika. Fólk verður að geta staðið undir því sem það segir.“

Birgitta hefur unnið mikið í sjálfri sér og sínum vanda­málum í gegnum árin og segir það gjör­sam­lega hafa bjargað sér.

„Ég var svo heppin að detta inn í pró­gramm fyrir aðstand­endur alkó­hólista og það hefur algjör­lega bjargað mér,“ útskýrir hún. „Það er erfitt að búa í litla sam­fé­lag­inu þar sem allir þekkja alla og allir hafa skoð­anir á öllum og sú sjálfs­vinna sem fylgir því að fara í gegnum 12 spora kerfið hefur hjálpað mér óend­an­lega mikið.

Eftir að hafa gengið í gegnum Asberger-grein­ingu með yngsta son minn er ég nokkuð viss um að ég er með Asberger. Ég get ekki logið og trúi alltaf að annað fólk meini það sem það segir. Verð svo rosa­lega hissa þegar það stendur ekki við það. Margir hafa sagt að ég sé óskap­lega naív, en ég er bara svona og hef ekki áhuga á því breyta því.

Eitt af því sem er erfitt hér á Íslandi er hvað fólk sem er öðru­vísi hefur litla mögu­leika á að blómstra og við sem þjóð þurfum að læra að vera umburð­ar­lynd­ari gagn­vart fjöl­breyti­leik­anum. Það eru nefni­lega allir öðru­vísi, ég hef aldrei hitt venju­lega mann­eskju. Hún er bara mýta.“

Sjá einnig: „Ber engan kala til þessa fólks“
Mynd / Hákon Davíð Björns­son