Hefði getað farið illa

Benedikt Sig­urðs­son frá Bol­ung­ar­vík er þraut­reyndur fjall­göngu­maður og er að eigin sögn í „brjál­uðu formi“. Það kom þó ekki í veg fyrir að hann lenti í ógöngum í vik­unni þegar hann ásamt eig­in­konu sinni og vina­fólki lagði af stað í göngu frá Hrafns­firði yfir í Reykja­fjörð á norð­an­verðum Vest­fjörðum. „Þetta átti að vera fimm tíma skemmti­ganga um Horn­strandir,“ segir hann, en svarta­þoka olli því að hóp­ur­inn komst í sjálf­heldu og kalla þurfti út björg­un­ar­sveit til að koma fólk­inu til byggða. Í sam­tali við Mannlíf segir Benedikt að þetta hafi kennt honum að það sé aldrei of var­lega farið þrátt fyrir reynslu og þekk­ingu. „Þegar maður lendir í svona svarta­þoku að maður sér ekki nema rétt hend­urnar á sér, þá er maður í hel­víti vondum málum.“

Benedikt kallar eftir því að komið verði á tal­stöðv­ar­sam­bandi á svæði Horn­stranda en ferða­fólki hefur fjölgað mjög á þessum slóðum und­an­farin ár. „Ég fór þrí­vegis upp á fjöll í kring til þess að reyna að ná tal­stöðv­ar­sam­bandi en án árang­urs. Þetta er einskis­manns­land, fólk fer sjó­leið­ina og gengur svo á milli fjarða, eina leiðin til björg­unar er með bátum eða þyrlu,“ útskýrir hann og bætir við að illa hefði getað farið ef ein­hver í hópnum hefði slasast því ekki var hægt gefa upp nákvæma stað­setn­ingu í gegnum tal­stöð­ina. „Í fyrsta lagi hefði ekki verið hægt að koma við­kom­andi í öruggt skjól og í öðru lagi hefði þyrlan ekki getað lent vegna þoku. Björg­un­ar­fólk hefði þurft að koma á bátum og svo hefði þurft að fara fót­gang­andi án þess að vita nákvæma stað­setn­ingu. Það gæti tekið fleiri tíma og hefði ekki þurft að spyrja að leikslokum ef ein­hver væri lífs­hættu­lega slas­aður. Það er hrika­lega vont að hafa ekki tal­stöðv­ar­sam­band þarna.“

Benedikt segir mik­il­vægt að setja upp end­ur­varpa á svæð­inu til að koma á tal­stöðv­ar­sam­bandi enda sé margt ferða­fólk þarna og aðstæður hrika­lega erf­iðar. „Það er stundum rosa­lega margt erlent ferða­fólk þarna, suma daga jafn­vel fleiri hund­ruð manns. Það ætti ekki að vera mikið mál að koma á tal­stöðv­ar­sam­bandi á svæð­inu.“

Ferðalag hóps­ins hófst með sigl­ingu frá Bol­ung­ar­vík yfir í Hrafns­fjörð þar sem ætl­unin var að hefja fimm tíma göng­una. „Leiðin yfir í Reykja­fjörð er ágæt­lega merkt nema á einum 5 km kafla þar sem er eng­inn slóði og við lentum akkúrat í þoku þar og fundum ekki réttu leið­ina. Áður en fórum af stað tók ég sem betur fer komp­ásmið stystu leið til baka frá Reykja­firði ef við skyldum vill­ast, sem betur fer. Við ákváðum að fara þessa leið sem síðan allt of erfið yfir­ferðar. Þess vegna töfð­umst við svona mikið og snerum að lokum við,“ útskýrir Benedikt.

Að sögn Bene­dikts er byrjað að stýra umferð inn á svæðið í ein­hverjum mæli. „Áður voru engin tak­mörk en nú fá ferða­skrif­stofur aðeins leyfi til að fara með ákveðið marga í hverjum hópi; 12-15 manns í einu, minnir mig. Þá ber þeim að láta vita af öllum ferðum og gefa upp leið­ar­lýs­ingu.“

Guð­brandur Örn Arnarson, verk­efna­stjóri aðgerða­mála hjá Slysa­varna­fé­lag­inu Lands­björgu, tekur undir að Horn­strandir séu erf­iðar viður­eignar þegar kemur að björg­un­ar­að­gerðum. „Við höfum séð aukn­ingu á verk­efnum á Horn­ströndum. Þar er um langan veg að fara og aðeins fært sjó­leið­ina eða þá með þyrlu. Ann­að­hvort er siglt yfir og síðan þurfa menn að ganga eða það er flogið með þyrlu og reynt að leysa verk­efnið þannig en það er ekki alltaf hægt vegna þoku, eins og í þessu til­felli,“ segir hann.„Það hefði ekki þurft að spyrja að leikslokum ef ein­hver væri lífs­hættu­lega slas­aður. Það er hrika­lega vont að hafa ekki tal­stöðv­ar­sam­band þarna.“