Arnar Sveinn Geirsson var aðeins 11 ára þegar hann missti móður sína. Á síð­ustu miss­erum hefur hann vakið athygli fyrir skrif um for­eldramissi. Hann tal­aði til að mynda opin­skátt um miss­inn í við­tali við Mannlíf í mars.

„Mamma dó í maí árið 2003 eftir í senn langa en snarpa bar­áttu við krabba­mein ef svo má segja. Hún var aldrei lengi á spít­ala eða mikið sjá­an­lega veik þannig að ég man ekki mikið eftir henni mjög veikri, helst svona tvær síð­ustu vik­urnar áður en hún dó. Hún greind­ist fyrst 1993, þegar ég var tveggja ára, af brjóstakrabba og lækn­að­ist af honum en veikt­ist svo aftur 1998 og glímdi við það mein þar til hún féll frá,“ sagði Arnar meðal ann­ars í við­tal­inu

Í dag birti hann hjart­næman pistil á Vísi fyrir móður sína sem hefði orðið 55 ára í dag hefði hún lifað.

„Mamma, afmæl­is­dag­ur­inn þinn hefði verið snilld hjá okkur. Ég hefði vaknað snemma, farið í bak­arí og keypt gott brauð og auð­vitað afmælisköku. Ég hefði reyndar ekki kom­ist upp með að kaupa ekki kókópöffs, þannig ég hefði keypt það líka. Þegar þú hefðir komið hefði ég knúsað þig fast og lengi, þar til þú myndir grín­ast með það að þessi eini auka afmæl­is­dagur hafi kannski ekki verið góð hug­mynd eftir allt saman. Ég myndi tala við þig um lífið og til­ver­una, hvað ég hef gert og hvað mig langar að gera. Reyna að nýta hverja ein­ustu sek­úndu til þess að kynn­ast þér sem full­orð­inn maður og leyfa þér að kynn­ast mér sem full­orðnum manni. Leyfa engu að trufla mig eða okkur. Áður en við myndum vita af væri dag­ur­inn lið­inn. Það væri komið að því að þú þyrftir að kveðja í síð­asta, síð­asta skipti. Og við náðum ekki einu sinni að skála,“ skrifar hann meðal annar.

Pistil­inn má lesa í heild sinni hérna.

Sjá einnig: Eina spurn­ingin sem ég fékk ekki svar við var: „Hvar er mamma núna?“