Zainab er afgönsk að upp­runa en hefur þó aldrei búið í sínu stríðs­hrjáða heima­landi, heldur er hún fædd á flótta í Íran árið 2004 eins og hún sagði sjálf í við­tali í Mannlífi fyrr á árinu. „Þegar ég fædd­ist í Íran voru for­eldrar mínir á flótta undan stríð­inu í Afganistan og þar er enn stríð. Þannig að það er fátt sem bendir til þess að það komi til með að breyt­ast. Við vorum í tólf ár í Íran og Amir bróðir minn er líka fæddur þar en hann er tveimur árum yngri en ég. Lífið í Íran var skelfi­legt og þess vegna ákváðu for­eldrar mínir að leggja á flótta til Evrópu í von um betra líf og ein­hverja fram­tíð, sér­stak­lega fyrir mig og bróður minn.“

Ferðin frá Íran til Evrópu var gríð­ar­lega erfið enda fóru þau fyrst fót­gang­andi frá Norður-Íran eftir erf­iðum vegum og fjal­lendi til Tyrk­lands en þaðan tókst þeim svo að kom­ast með báti til Grikk­lands. Þegar þangað var loks­ins komið tók þó ekk­ert annað við en von­brigði og skelfi­legar aðstæður. Zainab segir að fyrst eftir að þau komu til Grikk­lands hafi þau verið sett á hót­el­her­bergi en það hafi aðeins varað í nokkra mán­uði á meðan verið var að setja upp flótta­manna­búðir þangað sem þau voru svo flutt í fram­hald­inu. En lífið í flótta­manna­búð­unum reynd­ist vera í alla staði skelfi­legt. „Þetta var ekki gott líf. Það var mikið um drykkju í flótta­manna­búð­unum og var stöðugt verið að slást og berj­ast um alla hluti. Það var ömur­legt.“

Zainab, móðir hennar og bróðir komu til Íslands síð­ast­liðið haust en faðir hennar er týndur á götum Grikk­lands eftir að hafa glímt við alvar­legt þung­lyndi um skeið en í raun er ekk­ert vitað um afdrif hans. Þrátt fyrir að sam­kvæmt lögum beri ríkjum að sinna þeim flótta­mönnum sem hafa fengið alþjóð­lega vernd til jafns við eigin þegna er það þó alls ekki raunin í Grikk­landi. Herfi­legt efna­hags­á­stand í land­inu á síð­ustu árum á sinn þátt í því og við slíkar aðstæður blossa oft upp kyn­þátta­for­dómar, skipu­lögð glæp­a­starf­semi með fíkni­efna­sölu og vændi á götum borg­anna og þannig mætti áfram telja.
Stað­reyndin er að þetta eru að öllum lík­indum þær götur og þær aðstæður sem bíða Zainab og fjöl­skyldu hennar verði þau send aftur til Grikk­lands.

Í við­tal­inu við Mannlíf sagði Zainab að hér hafi henni strax liðið vel. „Hér er friður. Friður eins og ég hef aldrei upp­lifað áður. Mér finnst líka vera fal­legt hérna og að fólkið sé ham­ingju­samt vegna þess að það brosir og er vina­legt.“

Zainab sagði enn­fremur að stuðn­ingur skóla­systk­ina hennar, sem hrintu af stað und­ir­skrifta­söfnun svo að fjöl­skyld­unni yrði ekki vísað úr landi, hafi glatt hana mikið. „Þetta gerir mig ham­ingju­sama. Það er gott að finna stuðn­ing og að allt þetta fólk reynir að hjálpa til. Núna vona ég bara að ég og mamma og bróðir minn fáum að vera hérna áfram og eign­ast fram­tíð. Það er draum­ur­inn.“

Þá sagði hún að óneit­an­lega væri hún hrædd við það sem ger­ist næst. „Ef við verðum send aftur til Grikk­lands eigum við okkur ekk­ert líf. Þar eigum við enga fram­tíð. Það er eflaust fínt að koma til Grikk­lands sem ferða­maður og skoða landið, eiga pen­inga og vera að ferð­ast, en það er ekki það sem bíður okkar. Það Grikk­land sem bíður okkar er allt annað og þar er ekki gott að búa.“

Mynd: Zainab ásamt skóla­fé­lögum í Haga­skóla. Ljós­mynd­ari Aldís Páls­dóttir