Ein áhuga­verð­asta bók síð­asta árs er án efa Óstýri­láta mamma mín … og ég eftir Sæunni Kjart­ans­dóttur. Þar rekur Sæunn sögu móður sinnar, Ástu Bjarna­dóttur, og skoðar lífs­feril hennar út frá kenn­ingum sál­grein­ing­ar­innar.

Eitt af því mest slá­andi í sögu Sæunnar er hversu mikla ábyrgð hún tók á lífi móður sinnar eftir að faðir hennar dó þegar hún var sex ára gömul. Það finnst les­and­anum alveg svaka­legt.

„Já, það er svaka­legt,“ sam­þykkir Sæunn. „En ég átt­aði mig auð­vitað ekk­ert á því á þeim tíma og mamma ekki heldur. Henni fannst ég bara ein­stak­lega gott barn. Þegar pabbi dó var yngsta systir mín bara þriggja ára og eldri syst­urnar orðnar ung­lingar og farnar að losa land­festar þannig að ég fór að taka ábyrgð sem var auð­vitað engan veg­inn mín að taka. Sú reynsla mót­aði mig mikið sem karakter.“

Óstýri­láta mamma mín … og ég eftir Sæunni Kjart­ans­dóttur.

Alkóhólismi hvorki sjúkdómur né aumingjaskapur

Í bók­inni kemur fram að Sæunn er ekki sam­mála þeirri skil­grein­ingu að alkó­hól­ismi sé sjúk­dómur, hún seg­ist telja að hann stafi af marg­brotnum und­ir­liggj­andi ástæðum.

„Ég skrifa alveg undir að það er sjúk­legt ástand þegar fólk veldur sjálfu sér og öðrum óham­ingju með neyslu áfengis,“ útskýrir hún. „En ekki að þetta sé sjúk­dómur sem fólk fær fyrir ein­hverja til­viljun. Rétt eins og krabba­mein orsakast af sam­spili erfða, umhverfis og lífs­stíls þá held ég að alkó­hól­ismi sé til­kom­inn af mörgum og ólíkum ástæðum og að mis­notkun vímu­efna sé alltaf við­brögð við ein­hverju. Við mamma deildum um þetta því að fyrir hana var svo mikil frelsun að heyra að drykkjan væri sjúk­dómur en staf­aði ekki af því að hún væri lélegur karakter. Þannig var þessu lengi vel stillt upp; ann­að­hvort varstu aum­ingi eða með sjúk­dóm. Ég held að hvor­ugt sé rétt eins og ég fer aðeins út í í bók­inni.“

Lestu við­talið við Sæunni í heild sinni í nýj­ustu Vikunni.

Tryggðu þér áskrift að Vikunni í vef­verslun

Mynd / Hákon Davíð Björns­son