Þar sem við­ar­borð­plötur eru til staðar er áhættu­samt að kaupa und­ir­límdan vask. Flestir borð­plötu­fram­leið­endur ábyrgj­ast ekki plöt­urnar þar sem slíkur vaskur er en aukin hætta er á sprungu­skemmdum. Raki á greið­ari leið inn í skurðsárið og eru dæmi um að plötur hafi klofnað eftir endi­löngu. Besta lausnin er að velja sér vask sem situr ofan á borð­plöt­unni. Einnig ætti síður að velja blönd­un­ar­tæki sem fest­ast beint ofan í borð­plöt­una sjálfa. Óhrein­indi geta safn­ast fyrir umhverfis tækin og lita­breyt­ingar komið fram í viðnum.

Hægt er að olíu­bera við­arplötur eða lakka þær. Kost­ur­inn við olí­una er sá að auð­velt er að við­halda fal­legri áferð. Ef högg­skemmdir verða er auð­velt að pússa upp aðeins þann hluta sem er skemmdur og olíu­bera hann aftur. Komi högg­skemmdir í lakk þarf að pússa upp alla plöt­una og lakka hana upp á nýtt. Olían er einnig vist­vænni kostur.

Ef borð­platan þín er alger­lega ómeð­höndluð er nauð­syn­legt að olíu­bera hana vel bæði undir og yfir en mik­il­vægt er að sama raka­stig sé í borð­plöt­unni allri. Ef platan er ein­ungis olíu­borin að ofan­verðu er hætta á að hún verp­ist með tím­anum og skemmist. Olíubera þarf allt að fjórum sinnum í fyrsta skiptið sem borið er á plöt­una. Áður en platan er olíu­borin er mik­il­vægt að engin óhrein­indi séu til staðar, því er gott að þrífa flöt­inn með rakri tusku og leyfa honum síðan að þorna vel áður en haf­ist er handa.

Ekki nota sterk sápu­efni við þvott. Viður hefur nátt­úru­lega eig­in­leika til þess að hrinda frá sér bakt­er­íum svo vatn og mild sápu­efni duga vel. Mynd / Úr safni

Ef olíu­bera á plötu sem hefur verið olíu­borin áður er einnig mik­il­vægt að byrja á því að þrífa burt öll óhrein­indi með rakri tusku og fjar­lægja bletti séu þeir til staðar. Sum óhrein­indi, líkt og fitu­blettir, nást ekki alltaf af ein­ungis með tusku og því er gott að nota sand­pappír og juð­ara en einnig til þess að rjúfa yfir­borðið og opna við­inn svo hann taki betur við olí­unni.

Þegar viður er púss­aður er gott að hafa það sem reglu að strjúka alltaf í sömu átt og við­ar­æð­arnar liggja. Eftir að platan er pússuð er mik­il­vægt að strjúka yfir flöt­inn með þurri tusku í sömu átt og æðarnar í viðnum liggja til þess að varna því að ryk safn­ist fyrir í sam­skeytum og mis­fellum (þar sem við­ar­fyllir hefur verið not­aður) séu þær til staðar. Að þessu loknu er ekk­ert því til fyr­ir­stöðu að byrja að olíu­bera. Gott er að nota sápu­lausan svamp í verkið og ekki á að spara olí­una í fyrstu umferð og við­ur­inn ætti að drekka olí­una vel í sig. Mik­il­vægt er að láta plöt­una þorna vel á eftir. Þegar hún erorðin þurr eru skrefin end­ur­tekin en þó með aðeins fínni sand­pappír en við fyrstu umferð.

Alltaf er mik­il­vægt að hreinsa burtu ryk sem safn­ast fyrir við pússun því ann­ars geta kekkir mynd­ast í olí­unni og yfir­borðið orðið hrjúft. Þessi skref eru end­ur­tekin eins oft og þurfa þykir. Við síð­ustu umferð er best að nota tusku í stað svamps. Um leið og við­ur­inn er orð­inn mett­aður hættir hann að drekka í sig olí­una og litlir pollar geta mynd­ast ofan á yfir­borð­inu. Þá er mik­il­vægt að þurrka yfir­borðið með þurri tusku og fjar­lægja alla umfram olíu. Sé vandað til verks­ins er auð­velt að við­halda fal­legri áferð og olíu­bera þarf sjaldnar. Við­arplötur sem vel er hugsað um end­ast kyn­slóðir.