Unnur Magna er ljós­mynd­ari á upp­leið; list­ræn og fag­leg. Henni finnst erfitt að skil­greina hvers konar ljós­mynd­ari hún er, en segir að hún hafi verið list­ræn alla tíð og að ljós­myndun haldi sér á tánum.

Hvernig ljós­mynd­ari ertu? „Mér finnst alveg svaka­lega erfitt að skil­greina mig þar sem ég elska mis­mun­andi verk­efni. Ætli það megi ekki segja að ég sé ljós­mynd­ari fólks­ins, þar sem ég tek mest myndir af fólki og við­burðum í lífi fólks. Hef mikið myndað brúð­kaup og por­trett. Þar að auki tek ég myndir af fal­legri nátt­úru og bara því sem fangar athygli mína hverju sinni á ferð um bæinn eða landið.“

Hvað varð til þess að þú ákvaðst að læra ljós­myndun? „Mig lang­aði að sam­eina áhuga­málið mitt og starfs­frama. Þegar maður vinnur við áhuga­málið sitt, eitt­hvað sem manni er virki­lega kært og efst í huga allan dag­inn, er alltaf gaman að mæta í vinn­una. Þar að auki þurfti ég að næra sköp­un­ar­kraft­inn og fá list­ræna útrás. Mér finnst stór­kost­legt að geta skapað eitt­hvað fal­legt, hvort sem það er fyrir mig sjálfa eða annað fólk. Ljós­myndun heldur mér á tánum og mér leið­ist aldrei.“

Hvað finnst þér skemmti­leg­ast að mynda? „Ljós­myndir sem segja ein­hverja sögu eða vekja ein­hverja til­finn­ingu koma efst í hug­ann. Mér finnst bara skemmti­legt að mynda – punktur. En svona í fullri alvöru þá finnst mér skemmti­leg­ast að mynda fólk, mér finnst fólk mjög áhuga­vert. Ætli það gefi mér ekki mest að blanda saman ljós­myndun og mann­legum sam­skiptum við mis­mun­andi fólk, á mis­mun­andi aldri, úr mis­mun­andi áttum. Skemmti­leg­ust eru síðan ekta augna­blikin; þegar maður fangar ekta til­finn­ingar, hverjar sem þær eru. En að því sögðu þá finnst mér líka götu­ljós­myndun og seríu-ljós­myndun mjög áhuga­vert list­form, mig langar að gera meira af því.

Síðan er ákveðin þerapía fólgin í því að vera ein­hvers staðar að mynda fal­legt lands­lag eða pínu­litlu smá­at­riðin í ver­öld­inni sem því miður ekki allir sjá, það er svona mitt jóga. Back to basics-filmu­ljós­myndun finnst mér líka mjög skemmti­leg og ég á gamla Olympus-filmu­vél sem góður félagi gaf mér. Það er eitt­hvað ótrú­lega skemmti­legt við það að fram­kalla sjálfur í myrkra­kompu og góð til­breyt­ing frá þessu digi­tal, en það er tíma­frekt. Ég þyrfti samt sem áður að koma mér upp svo­leiðis aðstöðu.“

Mynd / Aldís Páls­dóttir.

Hvaðan færðu inn­blástur? „Aðallega úr umhverf­inu hverju sinni, ljósi og skuggum, stundum verkum ann­arra ljós­mynd­ara, stundum úr áhuga­verðum sam­ræðum, lista­sýn­ingum eða fal­legum blöðum. Ef mig virki­lega vantar inn­blástur eða á erfitt með að finna hann, þarf ég stundum að jarð­tengja mig og þá leita ég svara við sjó­inn. Þú gætir fundið mig í fjöru við íhugun ein­hvern dag­inn.“

Hefur ljós­myndum alltaf heillað? „Alveg frá því að ég man eftir mér hafa ljós­myndir heillað mig, ætli áhug­inn hafi ekki fyrst kviknað þegar National Geographic kom inn um lúg­una á æsku­heim­il­inu og maður rýndi í ljós­mynd­irnar og allt það stór­kost­lega sem það blað stendur fyrir. Auk þess hef ég alla tíð verið list­ræn og mjög með­vituð um umhverfið, liti, form og mynd­bygg­ingu.“

Hvaða ljós­mynd­arar eru í upp­á­haldi? „Steve MacCurry, Irving Penn, Mary Ellen Mark og Vivian Meyer.“

Hvar fást mynd­irnar þínar? „Hafi fólk áhuga á að kaupa af mér mynd eða ráða mig í verk­efni má endi­lega hafa sam­band við mig í gegnum heima­síð­una mína, www.unnurmagna.com.“

Mynd / Unnur Magna

„Þessi mynd var tekin á æsku­slóðum mínum, í Laug­ar­dalnum í Reykja­vík. Hún var tekin í ljósa­skipt­unum á digi­tal-vél, þegar farið var að rökkva og loftið var rakt. Biðu­kolla finnst mér út af fyrir sig ótrú­legt lista­verk nátt­úr­unnar, þegar ég sá þessa þá var það feg­urðin í ófull­kom­leik­anum sem fang­aði mig, en oft er það þannig að ég leita uppi feg­urð­ina í því ófull­komna. Mér fannst henta betur að hafa hana svart­hvíta. Mér þykir mjög vænt um þessa mynd og fyrir mér er hún áminn­ing um það að það þarf ekki allt að vera full­komið til að vera fal­legt,“ segir Unnur um mynd­ina fyrir ofan.