„Það hefur nú ekki mikið breyst hérna,“ segir Guðlaug Böðv­ars­dóttir, sem býr í bænum Castelluchio í Lombar­diu-hér­að­inu, spurð hvaða áhrif til­slak­anir sem gerðar voru á útgöngu­banni á Ítalíu í gær, 4. maí, hafi haft á líf íbú­anna.

„Fólk má jú fara út núna, en ég veit ekki hversu mikið frelsi það er að fara út með grímu og hanska,“ heldur Guðlaug áfram. „En þetta er samt byrjun, það er búið að opna kirkju­garð­inn og fólk má fara þangað þrjá daga í viku. Með grímu og hanska, auð­vitað og það standa verðir í hlið­inu og mæla hvort fólk sé með hita og ef hann er hærri en 37.5 gráður fær það ekki að fara inn í garð­inn. Sama gildir ef fólk fer með ruslið í Sorpu eða yfir landa­merki á milli hér­aða innan Ítalíu, þar eru verðir í vega­tolla­skýlum sem mæla hita þeirra sem eru í bíl­unum og senda þá sem eru með of mik­inn hita aftur til baka. Og auð­vitað líka þá sem ekki hafa ein­hverja gilda ástæðu til að fara milli hér­aða. Það er nefni­lega enn bannað að fara út fyrir Lombar­diu nema það sé algjör­lega nauð­syn­legt vegna vinnu eða ann­ars.“

Innilokuð heima í sextíu og einn dag

Guðlaug segir að þrátt fyrir að heim­ilt hafi verið í gær að fara út hafi hún ekki nýtt sér þann mögu­leika ennþá. „Ég sé ekki alveg hvernig ég á að fá syni mína, þriggja ára og tíu mán­aða, til að vera með grímur,“ segir hún og hlær. „Það væri þá eitt­hvað krafta­verk ef þær yrðu kyrrar á and­litum þeirra meira en fimm mín­útur.“

Til­slak­an­irnar verða end­ur­metnar eftir sjö daga og þá kemur í ljós hvort fleiri hömlum verði aflétt eða hvort algjört útgöngu­bann verði sett á aftur. „Svo er búið að gefa það út að skólar og leik­skólar muni ekki byrja aftur fyrr en í sept­em­ber, svo eldri sonur minn er ekki að fara aftur á leik­skól­ann sinn fyrr en þá,“ segir Guðlaug. „Eftir til­slak­an­irnar í dag má fólk heim­sækja fjöl­skyldu­með­limi eða kærustur og kærasta en það er allt og sumt, það er enn bannað að heim­sækja vini og kunn­ingja.“

Mannlíf tal­aði fyrst við Guðlaugu í lok febr­úar, á fyrstu dögum útgöngu­banns­ins, og hún hefur sem sagt alfarið verið heima hjá sér síðan, er þetta ekki orðið nán­ast óbæri­legt ástand?

„Já, ég var einmitt að telja dag­ana áðan,“ segir Guðlaug og and­varpar. „Þetta er orð­inn sex­tíu og einn dagur sem við höfum verið heima. Og ég verð að segja að ég er eig­in­lega gjör­sam­lega búin á því, þetta hefur tekið rosa­lega á. Við erum svo heppin að vera með stóran garð og getum verið þar eins og við viljum, en það að geta ekki talað við annað fólk eða farið að kaupa mjólk, það er bara miklu meira en að segja það.“

Í sam­tali við Mannlíf þann 9. mars sagð­ist Guðlaug lifa í von­inni um að geta komið í heim­sókn heim til Íslands í sumar en sú von er nú slokknuð. „Við förum ekki neitt úr landi, það er ljóst,“ segir hún. „Við erum að kross­leggja fingur að við getum kannski farið til Suður-Ítalíu seinna í sumar, til að skipta aðeins um umhverfi, en það er algjör­lega óljóst hvort það verður leyfi­legt. Við vitum í raun­inni ekk­ert hvert fram­haldið verður og sú óvissa er eig­in­lega verst af öllu.“