Þór Jóhann­essyni jóga­kenn­ara finnst glæp­sam­legt að skikka ekki alla sem koma til lands­ins í sótt­kví. Hann segir afstöðu yfir­valda í mál­inu vera hroka­fulla og ótt­ast að hún muni hafa dýr­keyptar afleið­ingar í för með sér fyrir íslensku þjóð­ina.

„Hvernig áttar þetta fólk sig ekki á því að allt annað en að krefj­ast sótt­kvíar fyrir alla – sem koma til lands­ins – er glæp­sam­legt,“ skrifar Þór á Facebook.

„Hugsum þetta í lík­ing­ar­máli,“ heldur hann áfram. „Líkjum heim­inum við brenn­andi stjórn­laust sinu­bál. Ísland hefur þá sér­stöðu sökum ein­angr­unar sinnar að vera laus við brun­ann í sinu­gras­inu heima fyrir. Eldi­við­ur­inn er hins vegar ennþá svaka­lega mik­ill en á meðan ekki eru að ber­ast brenn­andi glóðir inn fyrir land­stein­ana þá getum við, þegnar lands­ins, um frjálst höfuð strokið. Verið frjáls í eigin landi.“

Þór segir að ein­hverra hluta vegna virð­ist yfir­völd, og rík­is­stjórnin sér­stak­lega, hins vegar ekki vilja við­ur­kenna að það sé stór­hættu­legt að standa í sífelldum inn­fluttn­ingi á brenn­andi glóðum og á þar við ferða­menn með COVID-19. „Þau láta eins og við sáum með svo góða eft­ir­lits­menn, eft­ir­lits­kerfi og „slökkvi­lið“ að þó ein og ein brenn­andi glóð nái að kveikja upp bál út frá sér (þegar smit­aður sleppur í gegnum skimun­ina sem er nb. í besta falli 70% örugg samkv. Kára Stef­áns­syni) að þeir nái að stoppa það áður en allt sinu elds­neytið er sett í hættu.“

Segir hann þessa afstöðu yfir­valda vera yfir­máta hroka­fulla. Drambið sé klár­lega falli næst því um leið og ein eða tvær „glóðir“ sleppi í gegnum örygg­is­netið þá eigi íslenska þjóðin engan veg­inn nægi­lega vel mannað slökkvi­lið, þ.e. heil­brigð­is­kerfi, til að takast á við „inferno-ið“. Hann hvetur fólk til að líta til allra ann­arra landa og hvernig opn­anir á landa­mærum hafi nú þegar sett allt af stað aftur með til­heyr­andi og óþarfa fórn­ar­kostn­aði. „Því miður þá erum við ekki lengur að tala um hvort hér fari allt aftur á fullt heldur hvenær!“ Þetta vilji rík­is­stjórnin ekki við­ur­kenna í drambi sínu og afneitun á ástand­inu í heim­inum.

Sorg­leg­ast af öllu þykir honum að ekki skuli allir sem koma hingað vera skikk­aðir í sjö til fjórtán daga sótt­kví, því með því móti væri hægt að tryggja fullt frelsi fyrir lands­menn, eins og hann orðar það. Fólk sem er aldrað og / eða með und­ir­liggj­andi kvilla þurfi þá ekki stöðugt að ótt­ast um líf og vera í margra mán­aða sam­fé­lags­legri ein­angrun. „Af hverju er eng­inn að ræða þetta,“ spyr Þór enn­fremur. „Hvernig eru þetta ekki hags­munir lang flestra?“