„Það eru tæp tvö ár síðan hann dó. Ekki líður sá dagur að ég hugsi ekki til hans, oftar en ekki er það vegna ein­hvers hvers­dags­legs sem ég veit að hann hefði fundið ástæðu til að snúa upp í grenj­andi fyndið grín­at­riði,“ skrifar Steinunn Ólína Þor­steins­dóttir leik­kona og rit­stjóri í pistli á vef sínum, Kvenna­blað­inu. Þar minn­ist Steinunn eig­in­manns­ins Stefáns Karls Stef­áns­sonar leik­ara, sem hefði orðið 45 ára í dag, væri hann á lífi, en Stefán lést árið 2018, 43 ára að aldri eftir tveggja ára bar­áttu við ill­vígt gall­ganga­krabba­mein.

Segir Steinunn Ólína Stefán Karl hafa haft þann fágæta eig­in­leika að geta vaknað hvern dag eins og honum hefði verið gefið nýtt tæki­færi. „Ekki skyldi dvelja and­ar­tak við hið liðna þótt illa gengi eða að hann hefði hlaupið eitt­hvað á sig. Stundum stapp­aði þessi eig­in­leiki hans nærri ábyrgð­ar­leysi,“ skrifar hún, „en ég veit að nákvæm­lega þessi hæfi­leiki til að hugsa alltaf fram á við og berja sig ekki niður fyrir mis­tök eða fljót­færni var líka hans gæfa. Hann áork­aði svo miklu á stuttum tíma, eilíf­lega áhuga­samur um að skapa eitt­hvað nýtt og spenn­andi með þessar góðu gáfur og ein­stak­lega frum­legu og frjóu hugsun í fartesk­inu.“

Segist henni verða þungt fyrir brjóst­inu þegar hún um bar­áttu Stefáns við gall­ganga­krabbann sem dregur nær alla sem fá þann dóm til dauða, henni hrylli við þeirri lík­am­legu þján­ingu sem hann þurfti að þola í veik­indum sínum. „Þar stendur upp úr með­líðan með honum og hans óupp­fylltu draumum fremur en sjálfs­vor­kunn. Ég hef ekk­ert leyfi til að vor­kenna sjálfri mér, ég fékk að lifa áfram og ég hef fyrir börnum að sjá.

Mín sátt nú, ef það er hægt að kalla það sátt, felst held ég í því að ég veit að ég lagði mig fram í ómögu­legum aðstæðum, ég gerði það sem ég gat til að vera honum góð á erf­iðum stundum, lét allt eftir honum og lagði nán­ast allt annað til hliðar. Það gerði ég ekki bara hans vegna heldur ekki síður mín vegna. Brjóst­vitið sagði mér að ég gæti ekki lifað áfram með sjálfri mér og börn­unum okkar og orðið framar til nokk­urs gagns ef ég gerði ekki veik­indi hans og bar­áttu að algjöru aðal­at­riði.“

Steinunn Ólína kveðst ekki sjá eftir því, engu hafi hún áorkað um dag­anna sem er lær­dóms­rík­ara og gjöf­ulla. „Og ef ein­hver velk­ist í vafa hvers vegna við yfir­leitt fæð­umst þá er svarið: Við erum hér til að vera eins góð og við getum við þá sem þurfa á okkur að halda. Ég hef sagt þetta áður. Að elska og vera elsk­aður er það eina sem skiptir máli. Allt annað er drasl.“

Hvetur hún fólk til að fá sér súkkulaði­köku. Í til­efni af fæð­ing­ar­degi Stefáns ætli fjöl­skyldan að baka „Betty Fucker“ súkkulaði­köku sem hún geti ekki gert eins vel og hann þrátt fyrir að fara eftir skot­heldum leið­bein­ingum á pakk­anum. „Hún verður bökuð og við fáum okkur sneið og drekkum kalda mjólk með.“

Hægt er að lesa pistil­inn í heild sinni á vef Kvenna­blaðs­ins.