Útlagi er vin­sæll fjöl­ær­ingur sem finnst hér víða í görðum. Hann datt aðeins úr tísku um tíma, en und­an­farið finnst manni vax­andi áhugi á honum á ný. Ég man þegar ég sá fyrst útlaga í garð­yrkju­stöð. Ungi mynd­ar­legi afgreiðslu­mað­ur­inn gekk til mín. Úti­tek­inn, hress og hraustur bauð hann fram aðstoð sína. „Ég er að leita að ein­hverju hávöxnu sem getur glatt mig á sumrin,“ sagði ég og brosti til hans.

„Já, hvað kallarðu hávaxið?“ Sam­stundis svar­aði ég: „Tjah, mér líst ágæt­lega á þig, hvað ert þú hár?“ og blikk­aði hann óvart. Hann brosti og gekk að svæði sem var stút­fullt af blóm­strandi plöntum. Ég elti og heyrði hann spyrja: „Ertu að leita að ein­hverju skamm­lífu, eða jafn­vel ein­hverju sem gæti enst til margra ára?“. Nú var aldeilis farið að hitna í kol­unum … „Tjah, eigum við ekki bara að sjá hvað setur? Ef það byrjar vel, gæti alveg verið gaman að halda áfram.“

Hann stað­næmd­ist við venusvagn, leit á mig bros­andi og sagði: „Þessi er auð­vitað klassík. Áður fyrr drakk fólk oft safann úr blómunum, en menn kannski ekki eins djarfir í dag. Samt svo heill­andi þegar fólk þorir að prófa eitt­hvað nýtt.“ Eitt lítið blikk þegar hann snýr sér við og heldur svo áfram rölt­inu. „Þú passar þig svo á sól­inni. Þú ert orð­inn áber­andi rauð­ari í framan en þegar þú komst.“ Var það bara ég, eða var orðið eitt­hvað lítið um súr­efni þarna?

Greinina eftir Kristján Frið­berts­son má lesa í heild í nýjasta tölu­blaði Vikunnar.
Kaupa blað í vef­verslun >