Werner Ívan segir stjórnendur kirkjunnar ekki saklausa: „Hvað er eiginlega á seyði?“

Werner Ívan Rasm­us­son, ald­ur­hnigið sókn­ar­barn þjóð­kirkj­unnar, er ekki par hrif­inn af hug­mynd­inni um aðskilnað ríkis og kirkju. Hann telur víst að með því komi áhrif Þjóð­kirkj­unnar til að minnka enn frá því sem orðið er og hleypa öðrum miður æski­legum trú­ar­brögðum að valda­stóli.

„Mér skilst að þetta þýði að þjóð­kirkjan verði lögð af sem slík og þykja mér það vondar fréttir vegna þess að það auð­veldar öðrum, að mínu mati, miður æski­legum trú­ar­brögðum að kom­ast til auk­inna áhrifa hér á landi,“ segir Werner Ívan. Enn síður er hann hrif­inn af þögn Agnesar Sig­urð­ar­dóttur bisk­ups og ann­arra stjórn­enda Þjóð­kirkj­unnar og segir ljóst að undir hennar stjórn hefur virð­ing almenn­ings á kirkj­unni farið þverr­andi.

„Sá grunur vaknar ósjálfrátt hjá manni að ákvörðun um ofan­greint hafi verið tekin af þjónkun við þá sem ekki játa kristna trú. Því verður vart neitað að und­an­farin ár hefur virð­ing og traust almenn­ings á þjóð­kirkj­unni farið þverr­andi og kemur það gleggst fram í fjölda úrsagna. Kirkjan á sér því miður óvild­ar­menn, sem bæði ljóst og leynt hafa unnið gegn henni og drop­inn holar stein­inn. En hinir geist­legu stjórn­endur kirkj­unnar eru ekki alveg sak­lausir. Mér finnst þeir hafa brugð­ist því hlut­verki sínu að vernda stöðu hennar og virð­ingu í sam­fé­lag­inu.“

Þetta ritar Werner Ívan í aðsendri grein í Morg­un­blað­inu í dag. Þar við­ur­kennir hann að kirkju­sókn sín hefði sjálf­sagt getað verið betri í gegnum árin. „Trúrækni fer ekki eftir fjölda kirkju­heim­sókna eða tíðni bæna. Sum trú­ar­brögð skylda menn til þess að sækja til­skil­inn fjölda bæna­stund dag hvern. Hvort trú ein­stak­lings verður traust­ari eða betri við það veit ég ekki. Menn deila um boð­skap trú­ar­innar, en sið­fræðin, sem kristnin kennir okkur, er ómet­an­leg fyrir allan þann heim sem við teljum sið­mennt­aðan. Og enn þegja kirkj­unnar menn. Þá virð­ist skorta vilja og áræði til þess að vernda helgi­dóma og hefðir þess sam­fé­lags sem þeim er ætlað að þjóna og stýra,“ segir Werner Ívan og bætir við:

„Fyrst kom „borg­ara­leg ferm­ing“ – engar athuga­semdir gerðar – og núna trompa ása­trú­ar­menn það með „heið­inni ferm­ingu“! Hvað er eig­in­lega á seyði? Hefur athöfnin ferm­ing ekki alltaf verið stað­fest­ing krist­innar trúar á skírn­inni? Hvernig getur ferm­ing verið borg­ara­leg eða heiðin athöfn? Er ekki kom­inn tími til að menn rísi upp og beri hönd fyrir höfuð þeirrar kirkju sem þeir eru vígðir til? Við, sókn­ar­börnin, bíðum þess að prest­arnir okkar vinni að því að end­ur­vekja virð­ingu og traust kirkj­unnar.“