Egill Helgason, sjón­varps­maður, seg­ist vera kom­inn á þann aldur að finn­ast ára­mót ekki lengur skemmti­leg. Hann strengir ekki ára­móta­heit, en hefur á árinu sem er að kveðja lagt áherslu á göngu­ferðir, sem lið í því að ná sér eftir erf­iðan tíma fyrri­hluta árs­ins, og hyggst herða enn göng­una á nýja árinu.

„Þegar maður er kom­inn á minn aldur finnst manni ára­mót ekki lengur skemmti­leg,“ segir Egill. „Þau minna mann í senn á það hvað maður hefur lifað mörg ára­mót og á það hvað menn lifa í raun fá ára­mót á einni ævi. Maður fær semsé aðeins of stóran skammt af for­gengi­leikati­il­finn­ingu.“

Egill upp­lýsti um það á árinu að hann hefði glímt við kvíða sem hefði hamlað honum í lífi og starfi en hann segir seinni­hluta árs­ins hafa snú­ist um það að lifa bara einn dag í einu.

„Ég hef náð því nokkuð vel núna í kóvíð­inu – eftir nokkuð erf­iðan tíma fyrri hluta árs, að lifa bara einn dag í senn,“ segir hann. „Hugsa ekki of mikið um for­tíð­ina eða fram­tíð­ina. Ég vona að mér tak­ist þetta áfram, en get auð­vitað ekki verið viss um það. En á þessum óvissu­tíma þýðir eig­in­lega ekk­ert annað.“

Spurður hvaða aðferðum hann hafi beitt til að ná þessu jafn­vægi segir Egill að göngu­ferðir séu lyk­il­at­riði.

„Góðar göngu­ferðir hafa verið einn lyk­ill­inn að þessu hjá mér og ég áforma að herða enn göng­una á næsta ári,“ útskýrir hann. „Of mikil inni­vera gerir mig pirraðan og ganga er besta hreyf­ingin. Held að Nietzsche hafi sagt eitt­hvað á þá leið að allar góðar hugs­anir fædd­ust á göngu.“