Kristinn segir biskup stjórna með geðþóttaákvörðunum: „Hafa kirkjuyfirvöld eitthvað að fela?“

Kristinn Jens Sig­ur­þórs­son, fyrr­ver­andi sókn­ar­prestur saur­bæj­ar­presta­kalls á Hval­fjarð­ar­strönd, telur að íslensku þjóð­kirkj­unni sé stjórnað með geð­þótta­á­kvörð­unum Agnesar Sig­urð­ar­dóttur bisk­ups og kollega hennar. Honum sýn­ist kirkju­yf­ir­völd ein­fald­lega gera mun minni sið­ferð­is­kröfur til sjálfra sín en þau gera til ann­arra.

Skoðanir Kristins koma fram í aðsendri grein í Morg­un­blað­inu. Þar tekur hann tvö dæmi um presta sem hafa misst emb­ætti sín vegna sið­ferð­is­krafna sem til þeirra eru gerðar, ann­ars vegar séra Ólafur Jóhann­es­son og hins vegar séra Skírnir Garð­ars­son. „Ekki er ætl­unin hér að beina sjónum að mál­unum sem slíkum heldur að við­brögðum kirkju­yf­ir­valda. Til sam­an­burðar verður minnst á við­brögð þeirra við öðrum málum, sem upp hafa komið og fela í sér rök­studdar ábend­ingar um sið­ferð­is­brot ef ekki eitt­hvað þaðan af verra. Eru kirkju­yf­ir­völd, og þá einkum biskup Íslands, sam­kvæm sjálfum sér eða gætir tví­skinn­ungs í við­brögðum þeirra? Hafa kirkju­yf­ir­völd eitt­hvað að fela?,“ spyr Kristinn.

Kristinn undr­ast hvernig Agnes brást við í málum Ólafs og Skírnis í sam­an­burði við önnur alvar­leg brota­mál sem hann sjálfur hafi borið á borð kirkju­yf­ir­valda. Þá furðar Kristinn sig á því hversu ríku­lega aðkomu bisk­upinn hafi að skipun þeirra sem fjalla um ávirð­ingar á hendur honum sjálfum. „Það er ekki annað hægt en að stað­næm­ast við þá afstöðu bisk­upanna að ein­fald­lega sé hægt að trúa – eða eftir atvikum neita að trúa – ásök­unum að vild og grípa til aðgerða á grund­velli slíkrar trú­araf­stöðu. Ásakanir um afbrot á heldur ekki að taka trú­an­legar per se heldur ber að taka þær alvar­lega og bregð­ast við í sam­ræmi við það. Er áhyggju­efni að sjá kirkju­yf­ir­völd ekki ráða við þá hugsun. Tómlætið sýnir tví­skinn­ung,“ segir Kristinn og bætir við:

Kristinn Jens Sig­þórs­son, fyrr­ver­andi sókn­ar­prestur.

„Sem sókn­ar­prestur leit­aði ég ítrekað ásjár bisk­ups Íslands og kirkju­ráðs og gerði grein fyrir alvar­legum málum. Ekki er hægt að segja að við­brögð bisk­upanna eða kirkju­ráðs hafi verið traust­vekj­andi því öllu var aðal­lega mætt með grun­sam­legu tóm­læti. Voru umræddir aðilar ófá­an­legir til að taka rök­studdar ásak­anir alvar­lega, sem telja verður tví­skinn­ung þegar horft er til harka­legra við­bragða þeirra í málum prest­anna tveggja er áður eru nefndir. Verður ekki annað séð en að núver­andi kirkju­yf­ir­völd geri mun minni sið­ferð­is­kröfur til sjálfra sín en þau gera til ann­arra.“